کسی که خدا را داشته باشد همه چیز خواهد داشت.

يكي‌ ديگر از عوارض‌ گناه‌ و معصيت‌ اين‌ است‌ كه‌ رابطه‌ انسان‌ را از خدا قطع‌ مي‌كند و كم‌ كم‌ انسان‌ با خدا بيگانه‌ مي‌شود و در قلب‌ خود رابطه‌ محبت‌ و دوستي‌ نسبت‌ به‌ خدا احساس‌ نمي‌كند. بايستي‌ بدانيم‌ كه‌ رابطه‌ و دوستي‌ با خدا يكي‌ از بهترين‌ و بزرگترين‌ نعمت‌هايي‌ است‌ كه‌ به‌ انسان‌ داده‌ مي‌شود. كسي‌ كه‌ خدا را داشته‌ باشد، همه‌ چيز در دنيا و آخرت‌ دارد و كسي‌ كه‌ خدا را نداشته‌ باشد در دنيا و آخرت‌ چيزي‌ ندارد. خداوند متعال‌ منبع‌ و معدن‌ تمامي‌ ثروت ها و قدرت ها و نعمت‌ها و لذت‌ها و بركات‌ در دنيا و آخرت‌ است‌ و استفاده‌ از يك‌ چنين‌ منبع‌ بزرگ‌ ثروت‌ و قدرت‌، متوقف‌ بر جلب‌ رضايت‌ و محبت‌ خداوندمتعال‌ است‌ زيرا خدا مانند اشياء نيست‌ كه ‌انسان‌ از طريق‌ حاكميت‌ و تسلط‌ بتواند استفاده‌ كند. منابع‌ ثروت‌ انسان‌ در دنيا و آخرت‌ دو قسم‌ است‌، اشياء و اشخاص‌. اشياء مانند زمين‌ و باغ‌ و ملك‌ و خوراكي هـا و پوشاكي ها و چيزهاي‌ ديگر، اشخاص‌ مانند انسان‌ها، پدر و مادر و برادر و دوستان‌ و سايرمردم‌ و ديگر ذات‌ مقدس‌ خداوند متعال‌ كه‌ مظهر رحمت‌ و بركت‌ نامتناهي‌ است‌. انسان‌ها از اشياء به‌ طريق‌ حاكميت‌ استفاده‌ مي‌كنند. هركس‌ زمين‌ دارد يا باغ‌ و بوستاني، بر زمين‌ و باغ‌ و بوستان‌ خود تسلط‌ دارد و آن‌ها را در راه‌ منافع‌ خود به‌ كار مي‌برد. ميوه‌هاي‌ درخت‌ را مي‌چيند، درخت‌ راضي‌ باشد يا نباشد. دل‌ زمين‌ را مي‌شكافد و زراعت‌ مي‌كند زمين‌ راضي‌ باشد يا نباشد و يا ماشين‌ و مراكب‌ ديگر را به‌ هركيفيتي‌ كه‌ باشد مي‌راند و مي‌دواند اما استفاده‌ از اشخاص‌ به‌ كيفيت‌ حاكميت‌ و تسلط‌ نيست‌ بلكه‌ از راه‌ جلب‌ محبت‌ و رضايت‌ است‌ اگر بخواهي‌ از پول‌ پدر و مادر و يا برادر و خواهر و ديگران‌ استفاده‌ كني‌ بايستي‌ اول‌ با خدمت‌ و محبت‌ و يا راه‌هاي‌ ديگر، آن‌ها را از خود راضي‌ كني‌. وقتي‌ كه‌ راضي‌ شدند و محبت‌ پيدا كردند، از ثروت‌ و مال‌ خود شما را بهره ‌مند مي‌كنند. پس‌ كسي‌ نمي‌تواند با زور و قلدري‌ از ثروت‌ انسان‌ها استفاده‌ كند بلكه‌ فقط‌ از طريق‌ جلب‌ محبت‌ و رضايت‌ امكان‌ پذير است‌. و ازجمله‌ اشخاص‌ ذات‌ مقدس‌ خداوند متعال‌ است‌. خداوند مالك‌ بي‌نهايت‌ ثروت‌ و قدرت‌ مظهررحمت‌ و بركت‌ است‌ اما مانند املاك‌ و اشياء نيست‌ كه‌ انسان‌ خود را بر او مسلط‌ كند و از ثروت‌ او استفاده‌ كند بلكه‌ بايستي‌ محبت‌ و رضايت‌ خدا را جلب‌ كند. اگر محبت‌ و رضايت‌ خدا را جلب‌ كرده‌اي‌، تو  به‌ جاي‌ فرزند خدا و خدا به‌ جاي‌ پدر و مادر مهربان‌ مي‌شود. تمامي‌ نعمت‌هاي‌ خود را مخصوصا در عالم‌ آخرت‌ در اختيار انسان‌ مي‌ گذارد و اگر كسي‌ نتوانست‌ محبت‌ خدا را جلب‌ كند بلكه‌ با خدا بيگانه‌ بود و انس‌ و آشنايي‌ پيدا نكرد، نمي‌تواند از وجود خداوند متعال‌ استفاده‌ كند. جلب‌ محبت‌ خدا از طريق‌ رابطه‌ با خداوند متعال‌ و خدمت‌ به‌ بندگان‌ خدا و خلوص‌ و اخلاص‌ درعبادت‌ ميسر و ممكن‌ است‌. بهترين‌ راه‌ رابطه‌ با خدا ، عبادت‌ها و دعاها است‌، كساني‌ كه‌ دعاها را مي‌خوانند با خدا هم كلام‌ و هم زبان‌ هستند، خدا را تمجيد و تعريف‌ مي‌كنند و در نماز او را سجده‌ مي‌كنند و يا براي‌ خدا به‌ بندگان‌ خدا خدمت‌ مي‌كنند، از طريق‌ دعاها و عبادت‌ها محبتشان‌ به‌ خدا زياد مي‌ شود و از مناجات‌ با خدا لذت‌ مي‌برند. اما اگر دعاها و عبادت‌ها را ترك‌ كردند و يا خداي‌ ناكرده‌ معصيت‌ نمودند، محبت‌ خدا از دلشان‌ مي‌رود و رابطه‌ آن‌ها با خدا قطع‌ مي‌شود. نمي ‌توانند با خدا سخن‌ بگويند و مناجات‌ كنند، زبانشان‌ در ارتباط‌ با خدا بسته‌ مي‌شود و يك‌ كلمه‌ دعا و عبادت‌ بر زبان‌ آن‌ها جاري‌ نمي‌شود. اين‌ها كه‌ محبت‌ خدا را از دست‌ داده‌اند و رابطه‌ با خدا ندارند، روز قيامت‌ مانند انسان‌ها و يا كودكان‌ بي ‌سرپرستند و صاحبي‌ ندارند. كسي‌ نيست‌ كه‌ دست‌ آن‌ها را بگيرد و به‌ آن‌ها محبت‌ كند و يا امامي‌ و پيغمبري‌ و بنده‌ مومني‌ پيدا نمي‌شود كه‌ از آن‌ها شفاعت‌ كند. زندگـي‌ آخرت‌ طوري‌ است‌ كه‌ اگر انسان‌ محبت‌ به‌ خدا و اولياء خدا داشته‌ باشد، خدا و اولياء خدا او را به‌ بهشت‌ مي‌برند و اگر با آن‌ها رابطه‌ نداشته‌ باشد، زندگيش‌ درحد صفر قرار مي‌گيرد. نه‌ آبي‌ كه‌ بياشامد و نه‌ هوايي‌ كه‌ تنفس‌ كند، نه‌ روشنايي‌ كه‌ جايي‌ را ببيند و نه‌ غذايي‌ كه‌ تناول‌ كند و نه‌ دوست‌ و رفيقي‌ كه‌ با او انس‌ بگيرد. در حالتي‌ بين‌ موت‌ و حيات‌ قرار مي‌گيرد و اگر به‌ بندگان‌ خدا ستم‌ كـرده‌ باشد، آن‌ ظلم ها و ستم ها كه‌ به‌ بندگان‌ خدا نموده‌ است‌، به‌ خودش‌ برمي‌گردد و در محروميت‌ مطلق‌ و عذاب‌ ظلم هايي‌كه‌ به‌ بندگان‌ خدا نموده‌ است‌، قرارمي‌گيرد. لذا يكي‌ از علامت هاي‌ بي‌توفيقي‌ اين‌ است‌ كه‌ انسان‌ نمي‌تواند با خدا سخن‌ بگويد، نمي‌تواند از خدا خواهش‌ و تمنايي‌ كند، نمي‌تواند دعا بخواند و اگر بخواند از دعا لذت‌ نمي‌برد. همچنين‌ از نماز و عبادت‌هاي‌ ديگر و خدمت‌ به‌ بندگان‌ خدا محروم‌ مي‌شود. (تفسیر دعای کمیل)