رجب چیست و رجبیون چه کسانی هستند؟

همان‏طور که در طبیعت چهار فصل داریم در ارتباط انسان با خدا و اهلبیت‏ هم چهار فصل داریم. آن فصولی که مربوط به طبیعت است در رابطه با رشد طبیعت و گیاه و ریزش برف و باران و غیره است سال خورشیدی نام دارد، آن فصولی هم که مربوط به رشد فکری انسان است سال قمری نام دارد. همان‏طور که در سال خورشیدی سه ماه اول، فصل بهار حساب می‏شود در سال قمری هم این سه ماه، رجب و شعبان و رمضان هم بهار سال قمری حساب می‏شود. همان‏طور که در بهار سال خورشیدی همه چیز حیات پیدا می‏کند و زنده می‏شود در بهار سال قمری هم روح انسان، احیاء می‏شود البته به اضافه ماه محرم، لذا گویند رجب الاَحَب یعنی ریزش رحمت. این سه ماه یک پختگی عقلی و رشدی و استعدادی در انسان پیدا می‏شود. کلمه رجب، نام نهری شیری است در بهشت، منظور از شیر، علم الهی است، استعداد و نیرو و قوت و قدرت و ایمان و فهم زیاد است. رجبیون کسانی هستند که در این سه ماه به تکامل روحی رسیدند. برکات ماه‏های قمری برای مؤمنین است نه کافرها. تمام عبادت‏های ما بر پایه ماه‏های قمری آمده است. می‏گویند روزی شخصی ایراد گرفت که شما مسلمانان کارتان برعکس است، روزه را در ماه رمضان که گاه به تابستان برخورد می‏کند گذاشتید که مردم از تشنگی بی‏ طاقت شوند، محرم را در گاه فصل زمستان و گاه تابستان می ‏افتد پذیرفتید این‏ها باید تغییر کند طوری که ماه رمضان همیشه زمستان باشد و محرم همیشه تابستان(چون مردم قدر آب را بیشتر حس کنند) . آن شخص دیگر خبر ندارد که دین بر اساس ماه ‏های قمری آمده است و فیوضات الهی در ماه ‏های قمری می‏رسد و فیوضات طبیعی در ماه‏ های شمسی. این برای این است که اگر مثلا ماه رمضان به تابستان افتاد و در شرایط گرما قرار گرفتی خود را محک بزنی که باز روزه می‏گیری یا نه؟ تمام کارهای عبادی براساس ماه‏های قمری آمده و کارهای دنیایی بر اساس ماه‏های شمسی. سال قمری 354 روز است و سال شمسی 356 روز. خداوند روزهای سال شمسی را بیشتر از روزهای سال قمری که براساس گردش ماه است قرار داده است. هر ماه از هلال ماه شروع می‏شود و به هلال بعدی برمی‏گردد. مثلا هجرت رسول(ص) را اگر از روی سال‏های قمری حساب کنیم، 1424 سال می‏شود و از روی سال‏های شمسی 1382 سال می‏شود شروع هر دوسال شمسی و قمری از روز اول هجرت پیغمبر به مدینه بوده است یعنی از هجرت تاکنون 42 سال اختلاف است که سال شمسی 42 سال کمتر از سال قمری شده است و این به دلیل این است که سال‏های قمری روزهایش کمتر است در نتیجه سالش بیشتر می‏شود و سال شمسی چون روزهایش بیشتر است سالش کمتر شده است. سال قمری سال آخرتی است و سال شمسی سال دنیایی است. سال شمسی آدم را به طبیعت نزدیک می‏کند و رشد طبیعی داریم اما سال قمری آدم را به معنویت نزدیک می‏کند و رشد روحی داریم. (مجموعه سخنرانی های استاد محمد علی صالح غفاری)