اثبات این که فقط یاد و نام و وابستگی به خدا آرامش می آورد.

پيدايش‌ آرامش‌ و اطمينان‌ قلبي‌ در اثر يادآوري‌ خداوند متعال‌ در قرآن‌ هم‌ هست.‌ آن جا كه‌ خدا مي‌فرمايد: «الا بذكر الله‌ تطمئن‌ القلوب» ‌يعني آگاه‌ باشيد كه‌ با يادآوري‌ نام‌ خدا، آرامش‌ قلبي‌ پيدا مي‌كنيد. دليل‌ پيدايش‌ آرامش‌ با يادآوري‌ خداوندمتعال‌ اين‌ است‌كه‌ تنها موجود ثابت‌ و مطمئن‌ و غيرقابل‌ زوال‌ و فنا ذات‌ مقدس‌ خداوند متعال‌ است‌.  در اين جا براي‌ آشنايي‌ به‌ برهان‌ آرامش‌ در اثر يادآوري‌ خداوند متعال‌، لازم‌ است‌ احتياج‌ انسان‌ را در برابر غناي‌ ذاتي‌ خدا قرار دهيم‌ و فقر خود را با غناي‌ خدا مقابله‌ كنيم‌ تا بدانيم‌ تنها چيزي‌ كه‌ مايه‌ آرامش‌ انسان‌ مي‌شود، ذات‌ مقدس‌ خداوند متعال‌ است‌. انسان‌ در خلقت‌ خود موجودي‌ هست‌ بي‌نهايت‌ فقير و محتاج‌ و در برابر اين‌ فقر نامتناهي‌ بي‌ نهايت‌ ضعيف‌ و ناتوان‌ است‌. اگر انسان‌ برابر احتياج‌ ذاتي‌ خود توانايي‌ هم‌ داشته‌ باشد تا به‌ محض‌ اين‌ كه‌ احساس‌ كند به‌ چيزي‌ نيازمند است‌، بتواند نياز خود را برطرف‌ كند، اضطراب‌ و نگراني‌ در وجود او ظهور پيدا نمي‌ كند. اضطراب‌ و نگراني‌ از آن جا پيدا مي‌ شود كه‌ انسان‌ در برابر حادثه ‌اي‌ قرار مي ‌گيرد و نمي ‌تواند آن‌ حادثه‌ را رفع‌ كند. مثلا سيل‌ و طوفان‌ و يا درندگان‌ به‌ او حمله ‌ور مي‌ شوند و قدرت‌ دفاع‌ ندارد و يا همچنين‌ زلزله‌، زندگي‌ او را متلاشي‌ مي‌ كند و نمي ‌تواند خود را نـجات‌ بدهد. همينطور در برابر احتياجات‌، انسان‌ آن چه‌ را مي ‌بيند، مي‌ خواهد و احساس‌ مي‌ كند كه‌ به‌ آن چه‌ مي ‌بيند محتاج‌ است‌ وليكن‌ قدرت‌ تصرف‌ آن چه‌ را مي‌ بيند ندارد. بي‌نهايت‌ ثروت‌ لازم‌ دارد وليكن‌ قدرت‌ ضبط‌ آن‌ را ندارد. به‌ كوه ها و قطعات‌ زمين‌ احتياج‌ دارد، قدرت‌ تصرف‌ آن‌ها را ندارد. به‌ مهر و محبت‌ انسان‌ها احتياج‌ دارد، نمي‌ تواند مردم‌ را به‌ خود مهربان‌ كند و يا اين‌ كه‌ به‌ سلامتي‌ بدن‌ محتاج‌ است‌، نمي ‌تواند آن‌ را حفظ‌ كند. همينطور طبق‌ يك‌ قاعده‌ كلي‌ مي‌گوئيم‌ فقر انسان‌ برابر با تمامي‌ موجوداتي‌ است‌ كه‌ خداوند آفريده. خداوند آن چه‌ در زمين‌ و آسمان‌ آفريده‌ و يا آن چه‌ در آينده‌ خواهد آفريد همه‌ اين ها از نظر احتياج‌ انسان‌ است‌. اگر انسان‌ نبود ، لازم‌ نبود چيزي‌ در عالم‌ باشد و خدا آن‌ را خلق‌ كند. پس‌ در اين جا وقتي‌ نياز انسان‌ را با آن چه‌ هست‌ مقابله‌ مي ‌كنيم‌ و از طرفي‌ ضعف‌ انسان‌ را كه‌ نمي ‌تواند موجوديت‌ خود را حفظ‌ كند و يا آن چه‌ هست‌ به‌ تصرف‌ خود درآورد، از اين‌ كه‌ نمي ‌تواند سرمايه‌ هاي‌ موجود را حفظ‌ كند در وجود انسان‌ اضطراب‌ و نگراني‌ پيدا مي ‌شود و در اين‌ اضطراب‌ و نگراني‌ دنبال‌ پناهگاه‌ و يا قدرتي‌ است‌ تا در پناه‌ آن‌ قدرت‌ اولا ، موجوديت‌ خود را حفظ‌ كند و ثانيا، آن چه‌ خدا آفريده‌ و نياز به‌ آن‌ دارد، به‌ تصرف‌ خود درآورد. خواهي‌ نخواهي‌ انسان‌ به ‌طور ناخواسته‌ و ناخودآگاه‌ در پي‌ يك‌ چنين‌ قدرتي‌ است‌ كه‌ بتواند به ‌آن‌ قدرت‌ تكيه‌ و يقين‌ پيدا كند كه‌ در پناه‌ آن‌ قدرت‌ و با تكيه‌ به‌ او به‌ تمامي‌ مقاصد مادي‌ و معنوي‌ خود خواهد رسيد. گاهي‌ به‌ خود متكي‌ مي ‌شود، موجوديت‌ خود را در معرض‌ فنا و نابودي‌ مي ‌بيند و يا به‌ دوستان‌ و آشنايان‌ متكي‌ مي‌ شود، آن‌ها را هم‌ در معرض‌ فنا و نابودي‌ مي ‌بيند و يا مي ‌خواهد به‌ مال‌ و ثروت‌ متكي‌ شود، مال‌ و ثروت‌  را هم‌ در معرض‌ فنا و نابودي‌ مي ‌بيند و همينطور قدرت هاي‌ ديگر. پس‌ چيزي‌ در عالم‌ نيست‌ كه‌ انسان‌ با اتكاء به‌آن‌ بتواند نگراني‌ خود را برطرف‌ سازد، آرامش‌ و اطمينان‌ پيدا كند زيرا چنان‌ كه‌ مي‌ گويند خلقت‌ و طبيعت‌ ديـوار شكسته‌ است‌ و انسان‌ نمي‌ تواند به‌ ديوار شكسته‌ تكيه‌ بزند پس‌ بايستي‌ پناهگاهي‌ بيابد كه‌ قابل‌ فنا و زوال‌ نيست‌ و آن‌ ذات‌ مقدس‌ خداوند متعال‌ است‌ زيرا خدا و اراده‌ خدا اصل‌ است‌ و ساير موجودات‌ عالم‌، فروعي‌ هستند كه‌ به‌ آن‌ اصل‌ متكي‌ شده ‌اند. خداوند يك‌ موجود ثابت‌ غيرقابل‌ فنا و زوال‌، موجودي‌ رئوف‌ و مهربــان‌ حكيم‌ و دانا و موجودي‌ است‌ كه‌ هرگز كسي‌ يا چيزي‌ را به‌ عبث‌ نمي‌ آفريند و يا آن چه‌ آفريده‌ است‌ به‌ نابودي‌ نمي‌ كشاند. يك‌ چنين‌ خداي‌ قدرتمند و نيرومنـد يگانه‌ كسي‌ است‌ كه‌ مي ‌تواند پناهگاه‌ انسان‌ باشد و انسان‌ با تكيه‌ و اتكاء به‌ او آرامش‌ قلبي‌ و ابدي‌ پيدا كند. اگر انسان‌ به‌ غير خدا متكي‌ شود، دليلي‌ براي‌ ثبات‌ و آرامش‌ ندارد زيرا غير خدا در معرض‌ زوال‌ و فنا است‌ و باز اگر انسان‌ به‌ خدا متكي‌ شود، دليلي‌ براي‌ اضطراب‌ و نگراني‌ ندارد زيرا خدا موجودي‌ است‌ قادر و توانا، عالم‌ و دانا، رئوف‌ و مهربان‌ و مي‌تواند بندگان‌ وابسته‌ به‌ خود را تا ابد اداره‌ كند و به‌ آن‌ها آسايش‌ و آرامش‌ ببخشد پس‌ فقط‌ ياد خدا و نام‌ خدا و وابستگي‌ به‌ خدايگانه‌ عامل‌ آسايش‌ و آرامش‌ بخش‌ انسان‌ بوده‌ و خواهد بود. (تفسیر دعای کمیل)