احتياج مردم به  شما از بزرگترين نعمتهاي خداست که به شما رو کرده است.

یکي از مسائل مهم و اساسي دين مقدس اسلام ارتباط دادن افراد مسلمان به يکديگر و ايجاد علاقه و تفاهم بين آنها است. ديد و بازديد انسانها و ملاقات آنها يکي از عوامل بزرگ پيدايش نشاط و آسايش است، تا جائي که شوق و صال و الم فراق بين دو نفر انسان مهربان، از نعمتهاي بزرگ و مصيبت هاي بزرگ شناخته شده است. انسانهائي را که بسيار دوست مي داريد اگر به فراق آنها مبتلا شويد رنج مي بريد، وصال آنها نيز به ميزان رنج فراق براي شما لذتبخش است، از اين رو لذت ديدار و شوق وصال از لذت هاي نشاط بخش و مطلوب انسان است. لذتي است که هرگز  شهد و عسل و لذيذترين غذاها و ميوه ها با آن برابري نمي کند. دين مقدس اسلام براي وصول به اين نعمت بزرگ، مقررات زيادي وضع نموده که انجام و اجراي آنها، خدمات اجتماعي را تشکيل مي دهد. دستگيري بازماندگان و کمک به بينوايان و بذل مال براي جبران محروميت بيچارگان، سبقت به سلام کردن و جواب سلام دادن تحفه ها، هديه ها، همه اينها باهم براي پيدايش انس و محبت ميان بندگان خدا است. اميرالمؤمنين (ع) در يکي از کلمات قصار خود مي گويد: عاجز ترين مردم کسي است که نمي تواند براي خود برادر و دوستی بدست آورد و از او عاجزتر کسي است که دوست خود را رها مي سازد. براي اين که ملاقات دوست و حشر با دوستان وحشت و خوف را از بين مي برد و انس و آشنائي بوجود مي آورد. آئين دوست يابي و جلب محبت انسان، يکي از بهترين علم ها و دانش هائي است که اگر ميان مردم رواج پيدا کند، همه آن را درباره خود و ديگران اجرا کنند، شهرها از اجتماع چنين مردمي که با يکديگر دوست و مهربان هستند بصورت مدينه فاضله درآمده و مفهوم واقعي زندگي ايده‏ آل بشر بنام بهشت پيدا مي شود. مال و ثروت شما در يک مملکت، عده دوستان و رفقاي مخلص شما هستند، اگر توانستيد مالک دل ها شويد مالک خانه ها و ثروت آنها هم شده ايد، در آئين دوستيابی و جلب محبت، کلمه خدمت و احسان به مردم خيلي جالب و مؤثر است. اگر انساني را از نظر مادي و معنوي نسبت به خود محتاج و نيازمند مشاهده کرديد بدانيد که نياز و احتياج او به شما دري از درهاي رحمت و برکت خدا است، زيرا کمک به آن انسان يکي از بزرگترين عوامل آئين دوست يابي بشمار مي رود. امام (ع) ميفرمايد: ان من نعم اله عليکم حوائج الناس اليکم. احتياج مردم به  شما از بزرگترين نعمتهاي خداست که بشما رو کرده است. (تفسیر سوره نور)