ایمان به خدا تنها وسیله امن و امان است.

هر كس در زندگي براي ادامه حيات و فعاليت خود محيط امن و امان لازم دارد. در محيط وحشت و خوف و خطر، انسانها دائم حالت دفاعي پيدا مي ‏كنند تا خوف و خطر را از خود دور نمايند. تمام عمرشان و سرمايه ‏هايشان صرف دفع خطر و ضرر مي ‏شود و فرصت خدمات اجتماعي كه همان عمل صالح است از آنها گرفته مي ‏شود. بايد بدانيم تنها عامل امن و امان، ايمان به خداوند متعال است. بدون ايمان، پيدايش امن و امان محال است. انسان هاي فاقد ايمان، عامل خوف و خطر هستند و هرگز نمي ‏توانند عامل امنيت باشند. براي انسان از سه راه خوف و خطر ظاهر مي ‏شود كه هيچ كس جز خداوند متعال قدرت ندارد خوف و خطر از اين راههاي سه‏گانه را مسدود كند: عامل اول خطراتي است كه از هر انساني براي خودش ظاهر مي ‏شود. آيا انسان مي ‏تواند تمام خطراتي كه از خودش براي خودش پيدا مي ‏شود دفع كند و عوامل سلامتي را بر خودش حاكميت دهد؟ البته نه، زيرا حقيقتا انسان، جاهل به خلقت خود و اسرار وجود خود است، چطور مي ‏تواند چيزي را كه جاهل به آن است اصلاح يا تعمير كند. متخصص انسان شناسي كه علي بن ابيطالب (ع) است مي ‏فرمايد: هر دوايي مرض توليد مي‏ كند، زيرا تعمير بدن از نوع خلقت بدن است، به همان ميزان كه انسان از خلقت بدن عاجز است از تعمير بدن هم عاجز است و اين مقدار معالجات كه طبيب به وجود مي ‏آورد، به اراده خداوند متعال است، يعني معالج اصلي خداست. مثلا يك طبيب جراح با چاقوي جراحي خود هزاران رگ و عصب باريك‏تر از مو را قطع مي ‏كند. آيا طبيب، آن رگها و اعصاب پاره شده را مي‏ شناسد كه دو مرتبه به يكديگر متصل كند؟ آن رگها و اعصاب قطع شده را فقط خدا دومرتبه به هم وصل مي ‏كند اما طبيب به حساب خودش يا به حساب طبيعت مي‏ گذارد. عامل دوم، خطراتي است كه از طبيعت براي انسان پيدا مي ‏شود و زندگي را ناامن مي ‏كند. مثل سيل و زلزله و طوفان و اين همه عوامل مرض از مسير افراط و تفريط طبيعت، سرماي زياد، گرماي زياد، ميكروب هاي مرض و غيره. آيا انسان مي ‏تواند اين همه مرضها را مهار كند و به نفع خود استخدام نمايد يا مانع بروز اين خطرات شود؟ البته ممكن نيست. همة انسانها در معرض حوادث طبيعت هستند. عامل سوم خطراتي است كه از انسانها براي انسانها پيدا مي ‏شود. اين همه ظلم و ستم و قتل و دزدي و تجاوزاتي كه قابل شمارش نيست خطراتي است كه از انسان براي انسان پيدا مي ‏شود. تعداد قربانيان انسان به دست انسان به مراتب از تعداد قربانيان به دست عوامل طبيعت بيشتر است. (رساله توحیدی دانشجو)