اسلام در تمامي شئون زندگي، پيشواي مردم است.

خدا به مردم دستور مي دهد که از خدا بپرهيزيد، در گفتار و رفتار، خود را مقدم برخدا و رسول خدا ندانيد و پيش از تصميم پيغمبر و دستور او به کاري اقدام نکنيد. ظاهر آيه شريفه مربوط به حرکت انسانها همراه پيغمبر اکرم در کوچه و خيابان است. وقتي که عرب ها همراه پيغمبر از جائي به جائي حرکت مي کردند از پيغمبر اکرم جلوتر مي رفتند و رسول خدا را پشت سر قرار مي دادند و اين عمل خلاف ادب و تربيت بود. انسانهاي مؤدب در حرکتِ همراه بزرگان وظيفه دارند پشت سر حرکت کنند نه برابر بزرگان نه هم جلوتر، وليکن اين قانون را عرب ها رعايت نمي کردند. در محضر پيغمبر اکرم دراز مي کشيدند، پاي خود را به ديوار مي زدند و مي گفتند يا محمد (ص) حدّثنا - براي ما حديث بگو. اين سوره شريفه در ارتباط با کيفيت رفتار و گفتار مردم با رسول خدا و بزرگان ديگر نازل شد. خداوند فرمود: در حرکت همراه پيغمبر جلو نيافتيد و همپاي آن حضرت حرکت نکنيد بلکه کمي عقب تر پشت سر پيغمبر وليکن آيه شريفه کليت دارد. از نوع جلو رفتن و جلوتر گفتن و جلوتر رأي دادن و دستور دادن و زودتر از خدا و پيغمبر به کارهاي ديني و اجتماعي تصميم گرفتن را نهي مي کند زيرا يکي از عوامل بزرگ هلاکت، خودرأيي و خودمختاري در شعاع حکومت خدا و اسلام است. اسلام در تمامي شئون زندگي پيشواي مردم است. همه جا مردم وظيفه دارند در گفتن و عمل کردن قرآن و سنت پيغمبر را پيشواي خود قرار دهند. براي خود چيزي نگويند و عملي انجام ندهند تا جائي که، به رأي و تشخيص شخصي خود دستوري از دستورات قرآن و اسلام را ملاک عمل خود قرار ندهند زيرا اگرچه قرآن و سنت پيغمبر آنچه مردم از احکام لازم دارند در اختيار آنها گذاشته است وليکن هنگام اقدام به هر حکمي از احکام اسلام اجازه جديد لازم است. مثلاً ما مي بينيم که در قرآن دستور جهاد با کفار صادر شده است و همچنين احکام ديگر وليکن به رأي خود وظيفه نداريم با کفار بجنگيم مگر اين که دستور مجدد آن صادر شود. (تفسیر سوره حجرات)