اظهار فقر شما، شما را فقیرتر می‏کند.

ماده در ذات خود فقر محض است. اصل وجود او بدون سابقه با اراده خدا پيدا شده است. در موجوديت ابتدايي خود فاقد کميت و کيفيت است. موجودات قابل رؤيت و قابل تصرف غناي ذاتي ندارند بلکه فقر ذاتي دارند و فقر ملازم وجود آنهاست. به دليل همين فقر ذاتي و نياز ذاتي احتياج به موجودي دارند که غناي ذاتي داشته باشد. همه جا فقير محتاج به غني است و غني بي نياز از فقير است. احتياج فقير به فقير غلط است. احتياج غني به فقير هم غلط است. احتياج فقير به غني درست است. چون موجودات قابل رؤيت فقر ذاتي دارند ارزش آنها از خارج وجود آنها به آنها تعلق مي گيرد و ممکن نيست که يک موجودات ازلي و ابدي باشند. پس ماسواي خدا آن چه هست به اراده قاهره خداوند متعال ايجاد شده اند نه اين ‏که خودبخود بوده اند. اگر خودبخود بوده اند لازمه اش اين است که مانند خدا غناي ذاتي داشته باشند با اين که فقر ذاتي دارند.

ماده که در اين حال فقر محض است احتياج به غني مطلق دارد زيرا تنها غني مطلق است که مي تواند فقر مطلق را از بين ببرد. احتياج فقير به فقير ديگر  فقر را دو برابر و چند برابر مي کند. در اين رابطه مولا (ع) در کلمات قصار خود مي‏فرمايد: "مَن تَفاقرَ اِفتَقَرَ" يعني هر کس فقر خود را به فقير ديگر نمايش دهد فقرش دو برابر مي شود. مثلا شما که فقير هستيد مردم براي شما ارزش يک انسان بي نياز قائل هستند، اما اگر فقر خود را آشکار نموديد ارزش انساني خود را هم از بين مي بريد زيرا مردم از شما فاصله مي گيرند. پس ماده که بي‏نهايت فقر است احتياج به موجودي دارد که بي نهايت غني باشد و آن موجود، ذات مقدس خداوند متعال است. پس خداوند که غني مطلق است با افاضۀ فيض مي خواهد فقر مطلق ماده را برطرف سازد و او را به حيات و حرکت و عزت و عظمت برساند. (شرح خطبه اشباح)