خدا منحصرا خودش قرآن را تعلیم می‏دهد .

معلم علم قرآن، منحصرا خداوند متعال است. قرآن از آن كتاب‏هايي نيست كه انساني بتواند علم آن را به انسان ديگري بياموزد حتي خود ائمه اطهار(ع) كه با تأييد الهي به علوم و اسرار قرآن آشنا هستند نمي ‏توانند آن علوم و اسرار را به انسان‏هاي عادي بياموزند. اين همه اخبار و احاديثي كه در تفسير آيات قرآن از آن‏ها رسيده است همه تذكر به حقايق قرآن است نه تعليم حقايق قرآن. اگر اخبار و احاديث يا گفتار شفاهي ائمه اطهار(ع) از حقايق قرآن حقيقت قرآن را به افكار مردم مي‏آموخت لازم بود كه شاگردان ائمه اطهار(ع) و يا علما و دانشمندان مكتب شيعه مانند خود ائمه اطهار(ع) به تمام حقايق قرآن آشنا باشند زيرا بيانات ائمه اطهار (ع) تذكر به معاني آيات است نه تعليم. حقيقت آن آيات از طريق تذكر در آن‏جا كه خداوند مي‏فرمايد: «الرحمن علي العرش استوي» و يا مي‏فرمايد: «وسع كرسيّه السموات والارض» اين دو آيه قرآن كه از آيات عجيب و عميق اين كتاب مقدّس است از طريق تذّكر قابل فهم نيست. وقتي شخصي از امام هفتم(ع) درباره عرش سئوال مي‏كند: يابن رسول الله خداوند بر عرش مستوي شده است يعني چه؟ امام مي‏فرمايد: «بر چيزي مستوي شده است كه بسيار دقيق و جليل است.» مشاهده مي‏كنيد كه اين جمله در تفسير عرش مانند خود عرش مكتوم است. همان‏طوركه ما عرش را نمي ‏شناسيم و استيلاي خدا را بر آن نمي ‏دانيم آن معناي دقيق و جليل را هم كه در تفسير امام است و خدا بر آن مستوي است نمي‏شناسيم. در مناظره‏ اي امام صادق (ع) با ابي حنيفه، پيشواي اهل سنّت،كه مدّعي علم قرآن است مي‏گويد: «انما يعرف القرآن من خوطب به» يعني قرآن را كسي مي‏فهمد كه طرف خطاب خدا قرار گيرد. يك‏چنين مخاطبه اي همان علم لدنّي است كه خداوند متعال به ائمه اطهار(ع) داده است. بنابراين قرآن از طريق تعليم خدا قابل كشف است. خدا وقتي قرآن را به بندة خود مي‏آموزد حقايق قرآن را كه همين اسرار خلقت باشند به بندگان خودش نشان مي‏دهد به اين دليل خداوند متعال تعليم قرآن را به خود اختصاص داده كه مي‏فرمايد: «الرحمن علم القرآن» (تفسير سوره حمد)