بر چه مبنایی خداوند متعال مقام امامت و نبوت را به ماه و خورشید و ستارگان تشبیه می کند؟

خداوند در آيه‌ نور و سوره‌ نور خود را معرفي‌ مي كند كه ‌نور آسمان ها و زمين ها است.‌ ابتدا انسان‌ خيال‌ مي كند كه‌ خدا همين‌ روشنائي‌ است‌ كه‌ در فضاها و ستاره‌ ها پيدا شده‌ است‌. وقتي‌ از امام‌ تفسير اين‌ آيه‌ را مي پرسند امام‌ تفسيـر مي كند كه‌ خدا روشنائي‌ آسمان ها و زمين ها نيست‌. اين‌ روشنائي‌ ظاهری كه‌ كوچه‌ ها را روشن‌ مي كند نوري‌ است‌ كه‌ خدا خلق‌ نموده‌ . خدا آن‌ روشنائي‌ است‌ كه‌ افكار مردم‌  را هدايت‌ مي كند و علم‌ و دانش‌ به‌ مردم‌ مي‌ آموزد. تمامي‌ الهامات‌ و پديده ‌هاي‌ فكري‌ و روحي‌ كه‌ پيغمبران‌ از آن‌ استفاده‌ مي كنند، همه‌ اين ها هدايت هاي‌ الهـي‌ است‌ كه‌ مردم‌ را به‌ صلاح‌ و فساد زندگي‌ آگاه‌ مي كند و همچنين‌ حيوانات‌ را به‌ زندگي‌ خودشان‌ آشنا مي كند. خدا خود مبداء علم‌ و آگاهي‌ در عالم‌ عقول‌ و افكار اسـت.‌ انسانها بدانند يا ندانند علم‌ و دانش‌ خود را از خدا مي گيرند. آنجا كه‌ كتاب هـا را مطالعه‌ مي كنيد و از كتاب ها بهره‌ مي گيريد آن‌ علم‌ را از كتاب‌ و مطالعه‌ بدست‌ آورده ‌ايد وليكن‌ آنجا كه‌ فكرمي كنيد و درعالم‌ تفكر، مطلبي‌ براي‌ شما روشن‌ مي شود آن‌ روشنائي‌ را با تفكر از خدا مي گيريد. خداوند مانند كتاب ها و اساتيد ديگر فكر انسان‌ را هدايت‌ مي كند. پس‌ خدا در اولين‌ مرتبه‌ يك‌ خورشيد هدايتگر است.‌ خورشيدي ‌است‌ كه‌ در فضاي‌ عقل‌ و فكر تابش‌ مي كند و انسانها را هدايت‌ مي نمايد و براي‌ كساني كه‌ نمي توانند با ايمان‌ و تفكر از هدايت‌ الهي‌ استفاده‌ كنند انبياء و اولياء خود را سر راه‌ آنها قرار داده‌ و هدايت‌ افكار مردم‌ را به‌ آنها واگذار كرده‌ است.‌ پيغمبران‌ همچون‌ ماه‌ و ستاره‌ مي درخشند و افكار مردم‌ را روشن‌ مي كنند. خداوند درآيات‌ قرآن‌ از مقام‌ نبوت‌ پيغمبر و مقام‌ ولايت‌ ائمه‌ تعبير به‌ خورشيد و ماه‌ و ستارگان‌ مي كند. مي گويد: رسول‌ الله ‌(ص‌) خورشيد است‌ علي‌ بن‌ ابيطالب‌ ماه‌ تابنده‌ است‌ و امام ها و علماء، ستارگان‌ درخشان‌ انـد. در هرجا كلمات‌ ماه‌ و خورشيد و ستاره‌ در قرآن‌ مي‌ بينيد معناي‌ دوم‌ اين‌ كلمات‌ انبياء و اولياء خدا هستند. روي‌ همين‌ حساب‌ كه‌ كلمه‌ شمس‌ به‌ رسول‌ خدا تفسيـر شده‌ است.‌ شمس‌ و قمر هم‌ در اين‌ دو آيه‌ به‌ رسول‌ خدا و اميرالمؤمنين‌ عليه‌ السلام‌ تفسير مي شود. همانطوركه‌ ماه‌ از خورشيد روشنائي‌ مي گيرد تمامي‌ انسان‌هائي‌ كه‌ در خط‌ انبياء حركت‌ مي كنند مانند ماه‌ و ستاره‌ اند كه‌ پشت‌ سر خورشيد در فضا مي درخشند و از خورشيد نور مي گيرند و همانطور كه‌ جرم‌ قمر در سير ماهيانه‌ خود تكامل‌ پيدا مي كند بهتر و بهترمي شود تا اين كه‌ بدركامل‌ مي گردد، انسانها هم‌ در خط‌ مكتب‌ پيغمبران‌ دانا و داناتر مي شوند تا روزگاري‌ كه‌ علم‌ و دانائي‌ آنها به‌ كمال‌ برسد و بتوانند برابر خورشيد اسلام‌ قرار گرفته‌ تمامي‌ نور آن‌ را جذب‌ كنند و به‌ كمال‌ علم‌ و دانش‌ برسند. (تفسیر سوره یس)