درهر صورت بُرد با ماست.

خداوند خودش، خودش را در ماوراء طبيعت به ما معرفي کرده و به ما دستور داده است که اگر هم مرا نمي بينيد منکر من نشويد. از من اطاعت و عبادت کنيد. اگر اطاعت کرديد شما را به بهشت مي برم و اگر معصيت کرديد شما را به جهنم مي فرستم. ما گرچه آن غيب مطلق را نمي شناسيم وليکن چون خود را معرفي کرده است وجودش را باور ميکنيم و از او اطاعت مي کنيم. اگر آينده ها چنان شد که خدا مي گويد، ما خداپرستان که به وظيفه خود عمل کرديم اهل بهشتيم و شما مشرکين اهل جهنم و اگر در آينده ها معلوم شد که خدايي نبوده و هر چه هست همين دنيا و طبيعت است، ما با شما مساوي هستيم زيرا از دنياي شما مانند شما استفاده کرده ايم، وليکن در آخرت شما از آخرت ما استفاده نمي کنيد. در هر صورت بُرد با کساني است که وابسته به خدا و مکتب خدا هستند. اين جمله که اهل دنيا به اهل آخرت مي گويند که ما در دنياي شما با شما شريک هستيم و شما در آخرت ما با ما شريک نيستيد، مباحثه اي است که بين امام صادق (ع) با يک مشرک زنديق بنام ابن ابي العوجا بوجود آمد. آن حضرت روزي کنار کعبه نشسته بودند و حاجيان دور کعبه طواف مي کردند آن شخص زنديق که اين طواف و سعي و مراسم ديگر را که ظاهرا از نظر دنيايي سودي ندارد و نفع آخرتي آن را نمي داند، خدمت امام رسيد و عرض کرد يابن رسول الله تا کي شما اين بندگان خدا را اسير يک خانه خشک و خالي نموده ايد که اين همه با رنج و زحمت و مشقت از شهرهاي دور در يک چنين سرزمين سوزان بي آب و علف جمع شوند طوافي بکنند و سنگي بپرانند و گوسفندي بکشند و به شهر خود برگردند؟ چرا مردم را گرفتار يک چنين مراسم خشک و خالي و بي خاصيت مي کنيد؟ حضرت به او فرمودند: دليل اينکه اين مراسم را خشک و خالي و بي خاصيت مي بينند اين است که بصيرت آخرتي و خدايي ندارند. ما که عقيده به خدا داريم و در اين طواف از خداي خود اطاعت مي کنيم فردا که من و شما از دار دنيا رفتيم اگر چنان بود که خدا ميگويد، آخرتي و حساب و کتابي و بهشت و جهنمي است، که ما با اطاعت خدا موفق شديم و شما با معصيت و ترک اطاعت معذب شديد و اگر هم چنان نبود که خدا و رسول خدا خبر دادند با اين که چنان است که آنها گفتند وقتي که ما و شما از دار دنيا رفتيم ما ضرري نکرديم زيرا مبلغي خرج کرده ايم به مسافرت رفته ايم در دنياي شما با شما شريک بوده ايم. از آنچه شما بهره برده ايد، بهره برده ايم. پس در هر صورت شما ضرر مي کنيد که احتمال نمي دهيد آخرتي و حساب و کتابي در کار باشد. (کتاب غیب و شهود)