از چه بابت خداوند جمعیت اهل ایمان را به درخت تشبیه می کند؟

خداوند جمعيت اهل ايمان و تقوا و تشکيلات آنها را به درختي تشبيه مي کند که خود آن را کاشته است تا بپروراند و به ثمر برساند مي فرمايد: شجره ايمان و تقوا به همراه وابستگان خود مانند درخت و يا زراعتي است که جوانه ميزند سر بيرون مي آورد از خاک خارج مي شود، سر مي کشد و شاخ و برگ مي زند، تنه آن استحکام پيدا مي کند تا آن که درخت تنومند و بارور مي شود که روي پاي خود ايستاده بادهاي تند يا حوادث خطرناک آن را از پا در نمي آورد بلکه بيشتر مايه استحکام آن مي گردد. خداوند جمعيت کفر و جمعيت ايمان را به درخت خبيث و طيب تشبيه مي کند مي فرمايد: شجره کفر از زمين کنده شده ريشه اش به جائي بند نيست، کسي آن را آبياري نمي کند و نمي پروراند و عاقبت مي خشکد وليکن درخت طيب و طاهر، (ايمان)، به زمين ها ريشه مي دواند و از آسمانها سر در مي آورد، همه چيز را زير سايه خود قرار می دهد و ثمرات خود را همه جا و همه وقت در اختيار مردم مي گذارد زيرا اين درخت، باغباني دارد که دائم آن را آب و کود مي دهد تا زماني که به ثمر برسد. انسانهاي مؤمن را که شاخ و برگ اين درخت هستند تشبيه به شاخ و برگ درخت مي کند که مايه زينت آن هستند و حوادث روزگار را تشبيه به بادهاي تند و کندي مي کند که از جهات مختلف مي وزد و بيشتر مايه پرورش درخت مي شود و همانطور که بادهاي شمال و جنوب در طبيعت، درخت و زراعت را مي پروراند، حوادث تاريخ هم مايه پرورش اهل ايمان مي شود، آنها را در دينشان قرص و محکم مي کند و استحکام مي دهد تا روزي که جهان را زير سايه خود قرار دهد. پيغمبر اکرم مي فرمايد: من اصل درخت هستم و علي بن ابي طالب، شاخه و تنه آن و حسين (ع) ميوه هاي آن و شيعيان ما شاخ و برگ آن هستند، ساير مردم هر کس به شاخه اي از اين درخت متوسل شود نجات پيدا مي کند و هر کس فاصله بگيرد به هلاکت مي افتد و در آخر سوره وعده مي دهد که اهل ايمان و عمل صالح را به اجر و ثواب بزرگ برساند. (تفسیر سوره فتح)