خاصیت انجام عبادات

عبادت‌ هایی که براي رسيدن به هدف ‌هاي دنيايي و يا هدف ‌هاي آخرتي است، تكامل بوجود نمي ‌آورد و انسان‌ها را به علم و عرفان مطلق نمي‌ رساند زيرا انسان‌ها در خط زندگي، مانند مسافرين هستند كه قصد دارند به شهر مخصوصي برسند. به محض اين كه به شهر مقصود رسيدند، حركت آنها و مسافرت آنها متوقف مي ‌شود. حركت تا وقتي ادامه دارد كه به مقصد نرسيده‌ اند و بعد از رسيدن به مقصد، آرامش پيدا مي‌ كنند. هدف ‌ها هم مانند شهري است كه به سوي آن حركت مي‌ كنيم. انسان‌ها در مسير كار و فعاليت و يا اطاعت و عبادت خدا، هدف‌ هايي دارند. خداوند وعده داده است كه هر كسي را به هدف خود برساند وليكن بعد از وصول به هدف، متوقف مي ‌شوند و از هدف ‌هاي عالي ‌تر و بهتر محروم خواهند بود. مخلصين که فقط خدا را هدف خود قرار مي ‌دهند تا مطلوب و مرضيّ خداوند متعال باشند خداوند هم براي اين كه آنها را به اين هدف عالي برساند، ابتدا آنها را به علم و عرفان مي ‌رساند، در شعاع علم و تربيت، آنها را به ذات مقدس خود و به عظمت و قدرت خود آشنا می ‌كند. آنها به هر درجه ‌اي از معرفت خدا که مي‌ رسند، عشق و علاقه‌ بيشتري به خدا پيدا مي ‌كنند، اين عشق و علاقه بزرگ ترين نعمت خدا و بزرگ ترين لذت روحي است كه در آنها پيدا مي‌ شود و در آخر هم در حال ملاقات و مواجهه قلبي با خدا قرار مي‌ گيرند و خداوند متعال ذات مقدس خود را به آنها معرفي مي‌كند. بين آنها و خدا رابطه مستقيم پيدا مي ‌شود و بعد از وصول به اين هدف، تمامي اهداف گذشته از لذت‌ هاي دنيايي و نعمت ‌هاي آخرتي نصيب آنها مي ‌شود كه مي‌ گويند: چون از او گشتي، همه چيز از تو گشت و يا مي‌گويند: چون كه صد آمد، نود هم پيش ماست. (ترجمه نهج البلاغه)