هيچکس حق ندارد انساني را به منظور استفاده مالي بپروراند که در آينده حق پرورش خود را از آن انسان، طلبکار باشد و مطالبه کند.

هدف پدر و مادر در پيدايش فرزندان مانند هدف آنها در ازدواج بايستي جلب رضاي خدا و زندگي آخرت باشد. هدف هاي مادي در ايجاد و يا پرورش فرزندان، مطلوب خداوند متعال نيست. پدر و مادري که فرزندان خود را فقط به منظور مال و ثروت پرورش مي دهند و هدفشان از اين تربيت، اين است که فرزندان آنها براي منشأ دخل و درآمد باشند و طوري آنها را تربيت مي کنند که بتوانند مال و ثروتي کسب کنند، از يک چنين تربيتي، برکت نمي بينند. ممکن است فرزندان آنها براي دنياي آنها منشأ دخل و درآمد باشند وليکن براي آخرت آنها فايده اي ندارند و از تربيت يک چنين فرزنداني عزت و سعادت آخرتي پيدا نمي کنند. دين مقدس اسلام در تعيين هدف پدر و مادر از پرورش فرزند و خدمت به انسانها دستوراتي داده است که ضمن اجراي آن دستورات، آزادي کامل براي فرزندان و ساير پرورش يافتگان بوجود مي آيد. در عين حال کساني که به فرزندان خدمت کرده اند و آنها را پرورش داده اند به بهترين نتيجه ها مي رسند. اسلام  هدف هاي مالي را در پرورش فرزند و پرورش هر انساني کاملا لغو کرده است هيچکس حق ندارد انساني را به منظور استفاده مالي بپروراند که در آينده حق پرورش خود را از آن انسان طلبکار باشد و مطالبه کند. مثلا انسان اگر حيواني را بپروراند مالک آن حيوان مي شود و همچنين اگر زمين يا درختي را پرورش دهد و به ثمر برساند مالک آن زمين و درخت مي شود و ثمرات زمين يا درخت را مالک مي گردد ولي اگر کسي انساني را بپروراند کودکي را بزرگ کند و به ثمر برساند مالک آن انسان و مالک منافع او نمي شود. حق ندارد در آينده حقوقي را از او مطالبه کند مثلا بگويد ده سال براي تو زحمت کشيده ام و براي پرورش تو چقدر خرج کرده ام حالا تو وظيفه داري حق خدمت و حق پرورش  را به من برگرداني. در اينجا حقوق مالي بين انسان و اطفالي که پرورش داده است بوجود نمي آيد، خواه فرزند خودش باشد و يا فرزند ديگران. پس از آن که کودکان بالغ شدند و به ثمر رسيدند، آزادند و اگر مال و ثروتي کسب نمودند خودشان مالک مال و ثروت مي شوند. کسي که آنها را پرورش داده حق مطالبه مال را  ندارد زيرا از نظر قانون اسلام انسانها  به خريد و فروش و يا پرورش ، ملک کسي نمي شوند، پس اگر بچه اي را سر راه پيدا کردند و به ثمر رسانيدند پس از رسيدن به حدّ بلوغ آن بچه پسر باشد يا دختر آزاد است، به ميل خود زن بگيرد يا خانه شوهر برود مربيان کودک پدر مادر باشند و يا غير پدر و مادر حق استفاده مالي از کودکان ندارند. مضمون آيه سوم در سوره نساء همين حقيقت را روشن مي سازد که خداوند متعال به مربيان اطفال يتيم دستور مي دهد مي فرمايد: دختران يتيم را که پرورش داده ايد تا به حدّ بلوغ رسيده اند و بعد از رسيدن به حدّ بلوغ و ازدواج اگر رغبت در آنها پيدا مي کنيد و دوست داريد که آن ها را به همسري خود درآوريد شما به دليل پرورش مالک آن دختر يتيم نمي شويد بلکه شما در ازدواج با آن دختران با ساير کساني که مايل به ازدواج با آنها هستند مساوي هستيد. اگر دوست داريد از آنها بهره مند شويد مانند کسي که براي آنها زحمت نکشيده و خدمتي به آنها ننموده است وظيفه داريد آنها را خواستگاري کنيد در صورت تمايل به ازدواج مانند ساير زنان و دختران حق مهريه و نفقات پيدا مي کنند و از شما ارث مي برند همان طور که ساير زنان ارث مي برند. در اين آيه شريفه خداوند به مربيان دختران يتيم اجازه بهره برداري بدون ازدواج نمي دهد و به آنها مي گويد حق شما بر اين دختران مانند حق ديگران است که فقط حق داريد با آنها ازدواج کنيد. پس از نظر قانون اسلام هيچ انساني مالک منافع وجودي انسان ديگر و مالک خود آن انسان خواه به او خدمت کرده باشد يا نکرده باشد نمي شود. (کتاب آزادی ثمره آگاهی است)