سنگيني‌ نماز براي‌ انسان‌ غير مؤمن‌ و سادگي‌ آن‌ براي‌ انسان‌ مؤمن‌ است‌.

كمك‌ خواهي‌ از خدا بوسيله‌ صبر و نماز ممكن‌ نيست‌ مگر براي‌ انسان هاي‌ خاضع‌ و خاشع‌. انسان هايي‌ كه‌ عقيده‌ به ‌ملاقات‌ خدا دارند و مي دانند كه ‌زندگي‌ آنها در مسير تكامل‌ و تحول‌ در دنيا و آخرت‌ همانطور ادامه‌ دارد تا زماني‌ كه‌ خود را با خداي‌ خود در حال‌ ملاقات‌ و مواجهه‌ ببينند و عقيده‌ دارند كه‌ به خداي‌ خود رجوع‌ خواهند كرد. اين‌ چند آيه‌ و آياتي‌ نظير آن‌ نكات‌ بسيار علمي‌ و بزرگي‌ را در بردارد كه‌ مربوط‌ به روز استعداد و پيدايش‌ تكامل‌ در وجود انسان‌ است‌. اولين‌ قسمت‌ آن،‌ موضوع‌ كمك‌ خواهي‌ از خدا بوسيله‌ صبر و نماز است‌، دومين‌ قسمت،‌ سنگيني‌ اين‌ كمك‌ خواهي‌ بر انسان هاي‌ غير مؤمن،‌ سومين‌ قسمت‌ ارتباط‌ خضوع‌ و خشوع‌ به‌ درك‌ زندگي‌ آخرت‌ و  ايمان‌ به‌ لقاء پروردگار است. در مورد بحث‌ اول‌ خداوند متعال‌ در ضمن‌ استعانت،‌ انسان‌ را متوجه‌ به‌ حقيقت‌ نماز مي كند. مي خواهد بفرمايد كه‌ نماز به‌ معني‌ ارتباط‌ انسان‌ مؤمن‌ به‌ خدا و فيض‌ خواهي‌ از او است. نماز به‌ معناي‌ اين‌ است‌ كه‌ انسان‌ فقير، انسان‌ محتاج‌ و ناقص‌ با خداي‌ غني‌ كامل‌ رو به رو مي شود و رفع‌ نواقص‌ وجودي‌ و پيدايش‌ كمال‌ و بي‌ نيازي‌ خود را از او مي خواهد. خداوندمتعال‌ در خلقت‌ انسان،‌ نمونه‌ مختصري‌ از كمالات‌ را به‌ وديعه‌ گذاشته‌. از علم‌ و قدرت‌ و بصيرت‌ و بينائي‌ هركدام‌ نمونه ‌اي‌ كوچك‌ به‌ انسان‌ داده‌ و دستور داده‌ براي‌ تكامل‌ آن‌ نمونه‌ ها به‌ خداي‌ خود مراجعه‌ كند و از او بخواهد كه‌ بصيرت‌ و بينائي‌ و علم‌ و قدرت‌ او را كامل‌ گرداند. او بنده‌ خود را به‌ اسماء و صفات‌ خود مجهز كرده‌ و او را به‌ جائي‌ می رساند كه‌ مانند خدا بداند و بتواند و بصيرت‌ و بينائي‌ پيدا كند. پيدايش‌ يكچنين‌ قدرت ها و كمالات‌ توقف‌ بر استعانت‌ دارد كه‌ بوسيله‌ نماز حاصل‌ مي شود. نماز به‌ حال‌ ارتباط‌ به‌ حال‌ خواهش‌ و به‌ حال‌ خضوع‌ و خشوع‌ است. همان‌ طور كه‌ آنچه‌ موجودي‌ داريم‌ از خدا گرفته ‌ايم‌ آنچه‌ هم‌ تا ابد لازم‌ داريم‌ بايد از خدا بطلبيم‌ و راه‌ اين‌ خواهش‌ و نيايش‌ فقط‌ نماز است.‌ بحث‌ دوم،‌ سنگيني‌ نماز براي‌ انسان‌ غير مؤمن‌ و سادگي‌ آن‌ براي‌ انسان‌ مؤمن‌ است.‌ اين‌ را مي ‌دانيم‌ تنها چيزي‌ كه‌ انسان‌ را قادر به‌ تحمل‌ رنج‌ و مشقت‌ در انجام‌ كارها مي كند، هدف‌گيري‌ در كارها و آشنائي‌ به‌ ظهور نتيجه‌ در انجام‌ كار است.‌ يكي‌ از كارهاي‌ مشكل‌ براي‌ انسان‌، اقدام‌ به‌ كاري‌ است‌ كه‌ در انجام‌ آن‌ نتيجه ‌اي‌ مشاهده‌ نمي كند و نمي تواند در انجام‌ آن‌ هدفي‌ داشته‌ باشد. نماز و دعا و ساير عبادت ها، كارهائي‌ است‌ كه‌ نتايج‌ آن‌ بروز قدرت‌ و استعداد در وجود انسان‌ و پيدايش‌ صفات‌ كامل‌ از طريق‌ افاضه‌ فيض‌ خدا است. درك‌ يك‌ چنين‌ نتايجي‌ كه‌ بتواند آن‌ را هدف‌ خود قرار دهد متوقف‌ بر درك‌ زندگي‌ آخرت‌ است‌ تا با اين‌ ادراكات‌ بداند كه‌ دنيا كشتگاه‌ عالم‌ آخرت‌ و آخرت‌ روز پيدايش‌ محصول‌ است‌ لذا در آيه ‌46 بعد از آن‌ مي‌ فرمايد: خاشعين‌ كساني‌ هستند كه‌ عقيده ‌به‌ ملاقات‌ خدا دارند و مي دانند كه ‌در مسير زندگي‌ به سوي‌ او خواهند رفت.‌ يعني‌ فاسق‌ كه ‌چنين‌ عقيده ‌اي‌ ندارد در نماز و عبادت‌، بي‌ هدف ‌است‌ و اين‌ بي‌ هدفي،‌ نماز و عبادت‌ را بر او سنگين‌ مي كند. اما مؤمن‌ كه‌ هدف‌ آخرتي‌ دارد خواندن‌ نماز براي‌ او ساده‌ و آسان‌ است‌. (تفسیر سوره بقره)