شرایطی باید باشد تا یک عمل، عمل صالح نام بگیرد...

عمل صالح داراي چند شرط اساسي است تا عمل صالح شناخته شود. اول، كميت و كيفيت عمل به راهنمايي خدا و اولياء خدا، مشخص شده باشد، يعني آنها باشند که برنامه عمل صالح را براي ما تنظيم كرده باشند، عملي نباشد كه به رأي و فكر خود آن را اختراع كرده باشيم. دوم، نافع به حال خود و ديگران باشد، اعمالي كه مضر به حال انسان و به حال جامعه است، عمل صالح شناخته نمي شود. اگر هم نافع به حال شخص عامل باشد وليكن مضر به حال ديگران، باز هم عمل صالح شناخته نمي شود بلكه عمل صالح همه جا نافع به حال شخص عامل و نافع به حال مردم است. زيرا اگرچه عامل، به نفع خود، كار مي‏ كند و هدفش از عمل صالح، جلب نفع شخصی است وليكن جلب منافع شخص را از مسير خدمت به بندگان خدا شروع مي‏ كند. از عمل خود به ديگران فايده مي‏ رساند و در مقابل فايده رساني جلب منفعت مي‏ كند. مانند كارگر كه از كار خود به كسي منفعت مي ‏رساند و در برابر منفعت رساني، استفاده مي‏ كند. كساني كه بدون فايده رساني، از ديگران استفاده مي ‏كنند عملشان صالح نيست. در واقع آن عمل را مي‏ توانيم مفت خواري بناميم كه شخص عامل به كسي فايده نرسانيده وليكن استفاده نموده است. همه جا استفاده از مردم بايستي در مقابل فايده رساني باشد كه اگر به ميزان فايده رساني استفاده كند، عدالت است و اگر كمتر از فايده ‌اي كه به ديگران رسانيده، استفاده كند، يك نوع گذشت و انفاق است. اگر گول خورده باشد و ارزش كاري را كه براي ديگران انجام داده، ندانسته باشد یک نوع سفاهت است و اگر بيشتر از فايده‌ اي كه به مردم رسانيده است استفاده كند، در واقع يك نوع خيانت به حساب مي‌آيد. عمل صالح، عملي را مي ‏گويند كه انسان برابر فايده ‌اي كه به ديگران رسانيده استفاده كند و يا كمتر استفاده كند. شرط سوم عمل صالح،  اين است كه در ارتباط با خدا و براي خدا انجام گيرد. يعني عامل بداند كه عمل او مطابق دستور خداوند متعال است و به منظور اطاعت خدا عمل نيك را انجام داده است. (تفسیر سوره عصر)