حکمت بلند خواندن و آهسته خواندن نمازهای یومیه:

و لا تجهر بصلاتك‌ و لا تخافت‌ بها و ابتغ‌  بين‌ ذلك‌ سبيلا. ترجمه‌ ظاهر این آيه‌ در سوره اسراء اينطور است‌ كه‌ مي‌ فرمايد نمازت‌ را خيلي‌ بلند نخوان‌ و خيلي‌ هم‌ آهسته‌ و مخفي‌ نخوان‌ ، طوري‌ بخوان‌ كه‌ نه‌ خيلي‌ با صداي‌ بلند باشد و نه‌ هم‌ با صداي‌ مخفي‌ بلكه‌ يك‌ حدّ وسط‌ بين‌ جهر و اخفات‌. از همين‌ آيه‌ ائمه‌ اطهار عليهم‌ السلام‌ دستور داده‌ اند كه‌ نمازهاي‌ شب‌ را با صداي‌ بلند بخوانند كه‌ اگر كسي‌ نزديك‌ آنها بود بشنود و نمازهاي‌ روز را با صداي‌ مخفي. دليل‌ اين‌ جهر و اخفات‌ در نماز هاي‌ شبانه‌ روزي‌ اين‌ است‌ كه‌ انسان‌ در فضاي‌ تاريك‌ گاهي‌ ترس‌ و وحشت‌ و خيالات‌ او را مي‌ گيرد و بهترين‌ عامل‌ كه‌ ترس‌ و وحشت‌ او را برطرف‌ مي‌ كند اشتغال‌ به‌ قرائت‌ قرآن‌ و يا ذكر خدا و يا خواندن‌ نماز با صداي‌ بلند است‌. زيرا  بلند گفتن‌ ذكر و نماز يك‌ اشتغالي‌ است‌ كه‌ انسان‌ را از خيالات‌ فارغ‌ مي‌ كند و اجازه‌ نمي‌ دهد كه‌ خوف‌ و خيالات‌ بر او غلبه‌ كند. وليكن‌ اگر ساكت‌ و خاموش‌ باشد با شنيدن‌ كوچكترين‌ صدائي‌ كه‌ خش‌ خش‌ باد و گياه‌ باشد وحشت‌ پيدا مي‌ كند كه‌ مبادا درنده‌ ائي‌  يا سارق‌ مسلحي‌ باشد. وليكن‌ ذكر خدا و يا نماز با صداي‌ بلند وحشت‌ او را برطرف‌ مي‌ كند و خداوند به‌ او امنيت‌ مي‌ دهد. وليكن‌ روزها كه‌ همه‌ چيز و همه‌ جا را مي‌ بيند يك‌ چنين‌ خوف‌ و خيالاتي‌ ندارد مي‌ تواند نماز خود را آرام‌ بخواند. اين‌ معناي‌ ظاهر آيه‌ شريفه‌ است‌ كه‌ در باره‌ نمازها چنين‌ دستوري‌ مي‌ دهد. وليكن‌ به‌ معناي‌ واقعي‌ و حقيقي‌ آن‌ كه‌ معناي‌ باطني‌ آيه‌ شريفه‌ است‌، مربوط‌ به‌ تعليم‌ و تبليغ‌ دين‌ خدا و ولايت‌ اولياء خدا مي‌ باشد. كه‌ مولا امير المومنين‌ عليه‌ السلام‌ مي‌ فرمايند: الصلوه‌ اقامه‌ ولايتي. يعني‌ معناي‌ واقعي‌ نماز به‌ پا داشتن‌ رايت‌ ولايت‌ آل‌ محمد عليهم‌ السلام‌ است‌. در اينجا خداوند به‌ حضرت‌ رسول‌ اكرم‌، در تعريف‌ ولايت‌ و امامت‌ علي‌ عليه‌ السلام‌ يك‌ چنين‌ دستوري‌ مي‌ دهد كه‌ حضرت‌ رسول‌ حدّ اعتدال‌ را در اين‌ تبليغ‌ رعايت‌ كند زيرا حقيقتا يكي‌ از مسائلي‌ كه‌ تحمل‌ آن‌ براي‌ انسانهائي‌ كه‌ به‌ عقل‌ و ايمان‌ نرسيده‌ اند بسيار مشكل‌ و سنگين‌ است‌، قبول‌ حاكميت‌ انسان‌ بر انسان‌ است‌. انسانها زماني‌ به‌ حد بلوغ‌ و زندگي‌ مي‌ رسند و هر كدام‌ فكر و معرفتي‌ پيدا مي‌ كنند كه‌ بتوانند زندگي‌ كنند. همه‌ جا خود را آزاد مطلق‌ مي‌ دانند. دوست‌ دارند كه‌ آزاد زندگي‌ كنند و روي‌ پاي‌ خود بايستند. از انساني‌ كه‌ نظير آنهاست‌ اطاعت‌ نكنند. (تفسیر سوره اسری جلد یک)