ضرورت توصیه به فرضیه نماز 

خداوند در قرآن مي فرمايد: "حافظوا علي الصلوة والصلوة الوسطي " يعني مواظب نمازهاي خود باشيد، هميشه نمازها را براي خود حفظ کنيد و فراموش ننماييد زيرا نماز، يگانه عاملي است که بين انسان و خدا رابطه دوستي و محبت ايجاد مي کند. و آن رابطه با خدا يگانه عامل نجات است. محافظت نماز از صفات مؤمنين است. سعي دارند هر نمازي را اول وقت بخوانند و شبانه روز پنج وقت با خداي خود مربوط شوند زيرا مصيبت بزرگ تارک الصلوة اين است که خدا از يادش مي رود. کلمه خدا را فراموش مي کند هنگامي که با خطري روبرو مي شود چون نمي داند، نمي تواند بگويد اي خدا به دادم برس. اي خدا نجاتم بده. هرکس هنگام رويارويي با خطرهاي بزرگي که مرگ انسان را حتمي مي کند بتواند دست به دامن خدا شود و بگويد اي خدا نجاتم بده و به دادم برس همان کلمة اي خدا به دادم برس، سرمايه نجات او از آن خطر و مخصوصا خطر آخرتي مي شود زيرا انسان در آن حال که مي گويد اي خدا به دادم برس ممکن است از خطر، نجات پيدا کند يا با آن خطر بميرد. اگر با آن خطر بميرد روز قيامت در همان حال ترس و وحشتي که گفت اي خدا به دادم برس زنده مي شود و شايد نصف کلمه را دم مرگ مي گويد و نصف ديگر را وقتي که در قيامت زنده مي شود. اگر در دنيا نجات پيدا کند که دعايش مستجاب شده و اگر در دنيا نجات پيدا نکند و بميرد در همان حالي که داد ميزند به دادم برس در قيامت زنده مي شود و بلافاصله دادرسي به امرخدا کنارش ايستاده است که او را از مهلکه نجات مي دهد. اين خاصيت رابطه با خداست که اگر ياد خدا افتادند به جبر و اضطرار هم باشد باز هم ارزش دارد وليکن کسي که ذکر خدا را تمرين نکرده در تمام عمر ياد خدا نبوده و اين فرهنگ خداجويي و خداگويي به کلي از خاطر او محوشده هنگام بروز خطر هم نمي داند و نمي تواند بگويد خدايا به دادم برس. با آن خطر از دنيا مي رود و به خدا پناهنده نمي شود و در همان حال در آخرت زنده مي شود باز هم نمي داند و نمي تواند پناهنده به خدا شود در نتيجه عذاب هايي که از دنيا به همراه خود به آخرت منتقل کرده است تا ابد براي او باقي مي ماند. اين است که رابطه با خدا بسيار ارزش دارد و نماز راه حفظ اين رابطه با خداست و در برابر, تهاون ازکلمه هون يعني خواري نماز در نظر انسان و بي اعتنايي به نماز. براي نماز ارزش قائل نيست. بخواند يا نخواند پس اقامه نماز از جنود عقل است و عقل انسان را به خدا مربوط مي کند و سبک شمردن نماز از جنود جهل است. (کتاب غیب و شهود)