سودِ خيرات‌ بعد از مرگ،‌ به‌ خود انسان برمي گردد.

محبت‌ به‌ خدا و انسان‌ ثروت‌ و سرمايه‌ آخرت‌ است. به‌ محض‌ اين كه‌ انسان‌ از دار دنيا مي رود مال‌ و ثروت‌ دنيايي‌ او از دستش‌ مي رود. كوچك ترين‌ بهره‌ اي‌ از مال‌ و ثروت‌ خود ندارد و اين‌ خيرات‌ بعد از مرگ‌ هم‌ براي‌ كساني‌ سودمند است‌ كه‌ به عقيده‌ خودشان‌ به‌ مردگانشان‌ خدمت‌ كرده‌ اند. سود خيرات‌ آنها به‌ خود آن‌ها برمي گردد نه‌ به‌ مردگان،‌ آنها مگر در صورتي كه‌ خود آنها صدقات‌ جاريه‌ مانند وقف‌ و اوقاف‌ بعد از خودشان‌ باقي‌ بگذارند كه‌ در راه‌ خيري‌ و يا در كار خيري‌ مصرف‌ شود. انساني‌ كه‌ در تمام‌ عمر، كار خيري‌ انجام‌ نمي دهد و هرگز حاضر نبوده‌ است‌ عملي‌ انجام‌ دهد تا با آن‌ عمل‌ محبت‌ خدا و خلق‌ خدا را به خود جلب‌ كند اين‌ انسان‌ كه‌ براي‌ آخرت‌ خود ذخيره‌ اي‌ از نوع‌ محبت‌ خدا و خلق‌ خدا نداشته‌ و از دنيا رفته‌ بلكه‌ عناد و دشمني‌ مردم‌ را نسبت‌ به خود تحريك‌ نموده‌ است‌ اگر ميليون ها ميليون‌ ثروت‌ او را بعد از او در راه‌ خير و يا در كار خير مصرف‌ كند به حال‌ او سودي‌ ندارد بلكه‌ سود صرف‌ اين‌ اموال‌ در راه‌ خير به‌ كساني‌ مي رسد كه‌ آنها را در راه‌ خير مصرف‌ كرده‌ اند نه‌ كساني كه‌ يك چنان‌ اموالي‌ ذخيره‌ نموده‌ اند. پس‌ سرمايه‌ آخرت‌ انسان‌ فقط‌ همين‌ دو نوع‌ رابطه‌ است‌ كه‌ براساس‌ آن‌ بين‌ انسان‌ و خدا و يا بين‌  انسان‌ و بندگان‌ خدا محبت‌ پيدا مي شود. اين‌ دو نوع‌ محبت،‌ سرمايه‌ آخرت‌ انسان‌ است‌. در زندگي‌ آخرت‌ مانند دنيا مردم‌ نمي توانند از علم‌ و هنر و يا كار و كاسبي‌ مانند دامداري‌ و كشاورزي‌ و هنرهاي‌ ديگر استفاده‌ كنند بزرگ ترين‌ هنرمندان‌ و يا دانشمندان‌  دنيا اگر از نظر محبت‌ به خدا و اولياء خدا در حد صفر باشد زندگي‌ او در عالم‌ آخرت‌ توأم‌ با فقر و محروميت‌ است‌ زيرا يك‌ دوست‌ صميمي‌ الهي ندارد تا او را شفاعت‌ كند و او را به‌ بهشت‌ ببرد و هم‌ چنين‌ رابطه‌ اي‌ با خدا نداشته‌ است‌ كه‌ خداوند يك نفر از اولياء خود را به سراغ‌ او بفرستد تا او را به‌ بهشت‌ بياورد. از خدا و اولياء خدا بيگانه‌ است‌ قهرا در زندگي‌ آخرت‌ در محروميت‌ كامل‌ قرار مي گردد، اگر ظلم‌ به‌ بندگان‌ خدا نكرده‌ باشد و اگر علاوه‌ بر اين كه‌ به‌ كسي‌ خدمت‌ نكرده‌ و جلب‌ محبت‌ ننموده‌ به‌ بنده‌ اي‌ از بندگان‌ خدا ستم‌ كرده‌ باشد و يا در خدمت‌ ظالمان‌ و ستمكاران‌ بوده‌ باشد علاوه‌ بر محروميت‌ از نعمت ها در عالم‌ آخرت‌ ظلم‌ و عذاب هائي‌ كه‌ در دنيا از او به‌ مردم‌ رسيده‌ است‌ در آخرت‌ به خود او برمي گردد، در نتيجه‌ انسان هائي‌ كه‌ فاقد اين‌  دو سرمايه‌ هستند يعني‌ محبت‌ به خدا و اولياء خدا نداشته ‌اند يا در محروميت‌ كامل‌ قرار مي گيرند اگر ظلم‌ به‌ كسي‌ كرده‌ باشند به علاوه‌ محروميت،‌ معذب‌ به عذاب هائي‌ مي شوند كه‌ در دنيا بندگان‌ خدا را عذاب‌ كرده‌ اند وليكن‌ اگر آن‌ دو سرمايه‌ را همراه‌ خود داشته‌ باشند يعني‌ رابطه‌ با خدا و اولياء خدا، به‌ محض‌ اين كه‌ زنده‌ شوند و به ‌صحراي‌ قيامت‌ وارد شوند اولياء خدا به سراغ‌ او مي‌ آيند و براساس‌ رابطه‌ اي‌ كه‌ در دنيا با او داشته‌ اند او را به‌ زندگي‌ بهشتي‌ مي رسانند. پس‌ اين‌ دو نوع‌ سرمايه‌ يعني‌ جلب‌ محبت‌ خدا و يا دوستان‌ خدا از طريق‌ دعا و عبادت‌ و يا از طريق‌ خدمات‌ اجتماعي‌، سرمايه‌ عالم‌ آخرت‌ است‌. كسي‌ كه‌ اين‌ دو سرمايه‌ را داشته‌ باشد زندگي‌ او در آخرت‌ داير مي شود و اگر نداشته‌ باشد در محروميت‌ كامل‌ و مطلق‌ و يا عذاب‌ جهنم‌ قرار مي گيرد. (شرح دعای شعبانیه)