از علائم روح ایمان، در شخص مؤمن

خداوند علائم روح ايمان را در وجود انسان يادآوري مي کند، همانطور که روح حيواني، حيوان را از نباتات جدا مي کند و يا روح نباتي، نباتات را از جمادات جدا مي کند، روح ايمان هم مؤمن را از غير مؤمن جدا مي کند. فرق بين مؤمن و کافر همان فرق و امتياز بين موت و حيات است. لذا خداوند در آياتي به پيغمبر اکرم دستور مي دهد که براي مردگان قرآن نخواند با اين که هرگز رسول خدا کنار قبرها قرآن نخوانده است. منظور از مردگان در اين دستور، انسانهاي کافرند که روحشان در بدنشان دفن شده است. در اين آيه مي فرمايد: از علائم روح ايمان، سنگيني و متانت شخص مؤمن است. شخص مؤمن در برابر حوادث، مانند کوه استقامت دارد. دنيا و ماديت او را به خود جلب و جذب نمي کند تا او را وادار به گناه و معصيت کند، در همين دنيا عالم آخرت را مي بيند. وضعيت فکري و عملي او مانند مسافر در راه مسافرت است. به روستاها مي رسد اعتناء نمي کند. همه جا در حال گذشتن و رفتن است. از جمله علامت های روح ايمان ملازمت يا تقوا است. مؤمن يک حالت رواني پيدا مي کند که بر پايه آن به طور خودکار بدون عامل واداري، گناه و معصيت ها را ترک مي کند و آنچه را مي طلبد زيادتر از آنچه خدا مي خواهد نيست. اهليت با خدا و پيغمبران دارد زيرا به همان سرمايه اي که پيغمبران مجهزند و دائم مربوط به خداي خود هستند آنها هم مجهزند. (تفسیر سوره فتح)