برای ارتباط با خدا علم و فرهنگ خدایی لازم است.

انسانها در زندگي‌ مانند مسافر هستند كه‌ لازم‌ است‌ از بيابان ها و روستاها، خود را به‌ شهر بزرگ‌ زندگي‌ برسانند. همان طور كه‌ مسافرين‌ براي‌ رسيدن‌ به‌ مقصد، ابتدا علم‌ لازم‌ دارند تا شهر مقصد را بشناسند و بدانند كه‌ در آن‌ شهر به‌ زندگي‌ مطلوب‌ مي رسند، سرمايه‌ و بودجه‌ مسافرت‌ لازم‌ دارند تا بتوانند از بيابان ها و صحراها نجات‌ پيدا كنند به‌ يك‌ زندگي‌ ايده‌ آل‌ برسند، سفرهاي‌ تكاملي‌ نيز همين‌طور است.‌ شهر مقصدي‌ كه‌ بايد شناخت‌ دايره‌ حكومت‌ خدا و حكومت‌ اولياء خدا ائمه‌ اطهار عليهم‌ السلام‌ است‌. آنها شهر علم‌ و حكمت‌ و شهر ثروت‌ و قدرت‌ و بركت‌ هستند. تا زماني كه‌ انسانها در دايره‌ ولايت‌ آنها قرار نگرفته‌ اند مشكلات‌ زندگي‌ قابل‌ حل‌ نيست‌. هميشه‌ جنگ ها و مرگ‌ و مرض ها و نابساماني ها ادامه‌ پيدا مي كند تا روزي كه‌ استيصال‌ جهاني‌ بوجود آيد و همه‌ با دادو فرياد پناهنده‌  به خدا شوند. و اما راه‌ به سوي‌ اين‌ شهر، اسلام‌ و مقررات‌ اسلامي‌ است‌ كه‌ هر حكمي‌ از احكام‌ اسلام‌ و آيه‌ اي‌ از آيات‌ قرآن‌ آدرس‌ گنجي‌ از گنج هاي‌ ثروت‌ و قدرت‌ است‌. به هر ميزاني‌ كه‌ از دين‌ كم‌ داشته‌ باشند از ثروت‌ آخرت‌ كم‌ دارند و به هر ميزاني‌ كه‌ دينشان‌  زياد شود بر ثروت‌ آخرتشان‌ افزوده‌ مي شود. ارتباط‌ با خداوند متعال‌ علم‌ و فرهنگ‌ خدائي‌ لازم‌ دارد كه‌ انسان‌ خدا گونه‌ بداند و خدا گونه‌ فعاليت‌ كند در اين‌ موقع‌ خداوند قلب‌ انسان‌ را با شارژ نوري‌ و روحي‌ آباد مي كند و انسان‌ با تكامل‌ نفساني‌ و پيدايش‌ صفات‌ خوب‌ چنان‌ مي شود كه‌ مطلوب‌ و محبوب‌ خداوند متعال‌ است‌. انسان‌ باهر كسي‌ بخواهد تماس‌ بگيرد بايستي‌ فرهنگ‌  او را و زبان‌ او را بلد باشد و الا تماس‌ مشكل‌ است‌. همين‌ طور ذات‌ مقدس‌ خداوند متعال‌. خدا فرهنگ‌ خاصي‌ و زبان‌ مخصوصي‌ دارد كه‌ آن‌ فرهنگ‌ و زبان‌ را در اسلام‌ قرار داده‌ است‌. در مرحله‌ اول‌، آيات‌ قرآن‌ و در مرحله‌ دوم،‌ آشنائي‌ به‌ زبان‌ دعا تا انسان‌ بداند با چه‌ كسي‌ تماس‌ مي گيرد و از چه‌ كسي‌ خواهش‌ و تمنا دارد. خداوند متعال‌ برنامه‌ هاي‌ تربيتي‌ دين‌ مقدس‌ اسلام‌ را به وسيله‌ نزول‌ قرآن‌ در اختيار مردم‌ گذاشت‌ و همه‌ را دعوت‌  به‌ خواندن‌ و دانستن‌ آن‌ كرد. كساني كه‌ بدون‌ آشنائي‌ به‌ زبان‌ عربي‌ و زبان‌ دعاها با خدا تماس‌ مي گيرند مانند يك‌ بيابان‌ نشين‌ هستند كه‌ با لباس‌ بياباني‌ و زبان‌ روستائي‌  با سلطان‌ عظيم‌الشأني‌ تماس‌ مي گيرد كه‌ حرف‌ زدن‌ بلد نيست‌ و آداب‌ و احترامات‌ شركت‌ در حضور سلطان‌ را نمي‌داند قهرا" از فيض‌ سلطان‌ محروم‌ مي شود. آيات‌ قرآن‌ و دعاهاي‌ وارده‌ از ائمه‌ اطهار (ع‌) زبان‌ و ادبيات‌ انسان هائي‌است‌ كه‌ دوست‌ دارند به‌ شهر بهشت‌ سفر كنند درآن جا هم‌ نشين‌ خدا و پيامبران‌ باشند. پس‌ لازم‌ است‌ زبان‌ مطلوب‌ و محبوب‌ خدا را بدانند و بشناسند. كساني كه‌ آشنائي‌ به‌ مضمون‌ دعاها و آيات‌ قرآن‌ ندارند قابل‌ تماس‌ و ارتباط‌ با خداوند متعال‌ نيستند. خداوند به‌ هر انساني‌ فرهنگ‌ مخصوصي‌ كه‌ لايق‌ مقام‌ اوست‌ عنايت‌ مي كند. پس‌ اگر مي خواهيد حوائج‌ خود را از خدا بخواهيد و خواهش‌ و تمنائي‌ از خدا داشته‌ باشيد خود را به‌ زبان‌ دعاها آشنا كنيد تا خداوند دعاي‌ شما را مستجاب‌ كند. (دعای شعبانیه)