در آخرت، کفار از چشمه هاي آني آبياري مي شوند.

براي کفار خوراك و غذائي فراهم نمي شود مگر از راه هائي كه آنها را خوار و  ذليل مي گرداند. لقمه ها ي آنها چنان لياقتي ندارد كه آنها را چاق و فربه كند و يا از گرسنگي بي نياز نمايد منظور از این لقمه ها چیست؟ در آيه سوم سوره غاشیه خداوند مي فرمايد: براي مبارزه با دين خدا و اولياء خدا افرادي را به مقامي نصب مي كنند و در مقاماتي كه منصوب شده اند از قدرت هاي مالي و فكري خود عليه دين خدا و اولياء خدا سوء استفاده مي كنند. عمل آنها نصب عداوت و دشمني با اولياء خدا است. در آيه پنجــم مي فرمايد: آنها از چشمه هاي آني آبياري مي شوند. در اين جا منابع فكري آنها را به چشمه هائي تشبيه كرده كه انسان از آن چشمه ها آب مي آشامد. همان طور كه آب چشمه ها منشاء حيات مزاجي انسان است منابع فكري هم منشاء حيات روحي و علمي او است و همان طور كه چشمه ها بزرگ و كوچك دارد تا عاقبت به اقيانوس مي رسد. منابع فـكري و علمي انسان هم بزرگ و كوچك دارد تا عاقبت به انساني مانند اقيانوس علم و فكر مي رسد . در اين آيه شريفه خـداوند مي فرمايد: كه انسان هاي كافر از چشمه هاي آني آبياري مي شوند. يعني از يك فكر كوتاه و كوچك كه ممكن است يكي دو روز و يكي و دو سالي به آن ها حيات ا جتماعي بدهد بهره مند مي شوند. منظور از چشمه هاي آني با توجه به كلمه « آن» كه به معناي زمان است همان تفكرات كوتاه و ضعيف آنها است. مانند دزد و خائني كه براي موفـقيت خود نقشه هاي خائنانه طرح مي كند ولي موفقيت او در اجراي آن نقشه ها چند صباحي بيش نيست و اگر هم موفقيتي بدست آورد بسياركوتاه مدت است. عاقبت خيانت او كشف شده و مجازات مي شود. انسان هاي كافر هم در طرح نقشه هاي كفرآميز خود كه به زيان بشريت تمام مي شود فقط چند صباحي موفقيت دارند و عاقبت به سزاي عمل خود مي رسند. در اين آيات  مي فرمايد: آنها عاقبت آن آتش جهاني حمايت كننده يا سوزاننده را روشن خواهند كرد و به زندگي خود خاتــمه خواهند داد. باز در آياتي ديگر مي فرمايد: براي آنها خوراك و غذائي فراهم نمي شود مگر از راه هائي كه آنها را خوار و ذليل مي گرداند. لقمه هاي آنها چنان لياقتي ندارد كه آنها را چاق و فربه كند و يا از گرسنگي بي نياز نمايد. منظور از اين لقمه هاي ضريع خـوار كننده، موفقيت هاي علـمي و صنعتي آنهاست كه  براي بدست آوردن موفقيتي كوچك، سرمايه هاي بزرگي را از دست مي دهند، و در راه كسب قدرت خوار و ذليل مي گردند. چنين نتـا ئجي چنان لياقتي ندارد كه جلوی خطرات و حوادث اجتماعي آنها را بگيرد و آنها را مستغني و بي نياز كند. كلمه «طعام» در اين آيه شريفه درمعناي ساده ظاهري، غذاهائي است كه انسان براي خوراك خود تهيه مي كند تا با خوردن آن غذا، چاق و از گرسنگي بي نياز شود، وليكن به معناي عميق و علمي، كلـيه خواسته ها و هدف هاي اجتماعي انسان است. مثلا انسان در وضعيت ابتدائي زندگي، با يك لقمه غذا سير مي شود، انسان بزرگتر از او لقمه بزرگتري مي خواهد، زنـدگي و خانواده لازم دارد. انسان هاي بزرگتر، لقمه هاي بزرگتري مانند مقام و قدرت لازم دا رند تا بر يك شهر يا يك مملكت حكومت كنند. طعـام او همان قدرت و حكومتي است كه طا لب آن است. لذا در اصطلاح عمومي مي گويند (دنيا را بُرد و خورد) يعني حكومت بر يك مملكت را بدست آورد و تمام منــافع آن مملكت را به خود ا ختصاص داد. پس لقمه چنين انساني، حكومت بر يك مملكت و منافع يك كشور است. همين طور به تناسب انسان هاي حاكم و مسلـط، هدف هاي كوچك و بزرگ بوجود مي آيد كه همان هدف ها، طعام ها و لقمه هائي است كه براي خود تهيه ديده اند. دولـت هاي بزرگ براي موفقيت خود لقمه هاي بزرگتري تهيه مي بينند، يعني خود را به صنايع سنگين و اسلحه هاي جنگي مجهز مي كنند كه  هر كدام از آن لقمه ها و يا اسلحه ها، ميليون ها تومان براي آنها خرج برمي دارد و منافع هزاران نفر را در راه بدست آوردن آن مستهلك مي نمايد. اگر رنج و زحمتي كه در راه تهيه آن لقمه ها متحمل مي شوند و  سرمايه هائي را كه براي رسيدن به آن هدف ها خرج مي كنند با موفقيت آنها در بدست آوردن صنايع سبك و سنگين مقايسه كنيم مشاهده خواهيم كرد كه رقم رنج و زحمت آنها صد و رقم موفقيت آنها صفر است يا زير صفر، چرا كه براي خود مسئوليت و محكوميت بوجود آورده اند و در برابر آن مسئوليت ها خوار و متضرع مي شوند. لذا در اين آيه شريفه خداوند مي فـرمايد: قوت و غذاي آنها از راهي بوجود مي آيد كه «ضريع» است يعني آنها را خوار و بيچاره مي كند . سپس مي فرمايد: آن لقمه ها هرگز نمي توانند آنها را چاق كند. يعني آنها در حالي كه خيال مي كنند با آن اسلحه ها و آتش ها نيرومند  شده اند، ضعيف تر و ناتوا ن تر مي شوند. مي بينيم دو لت هائي كه در قديم به شمشير و نيزه مجهز بوده اند، در راه رسيدن  به منافع و مقاصد خود، توانا تر بوده اند از دولت هائي كه  اكنون به سلاح هاي آتش زا و بمب هاي اتمي مجهزند زيرا در حوادث جنگي آنها فقط چند نفر سرباز از دست مي دادند و در جنگ هاي اتمي كشورها و ممالك بزرگ، قدرت ها و ملت ها از بين مي روند. پس اين لقمه ها دولت ها را چاق نمي كند و آنها را از گرسنگي بي نياز نمي گرداند بلكه براي هميشه به مرگ حتمي كفر و ضلالت و آتش جهنم محكوم و مبتلا مي شوند،که آيه كريمه مي فرمايد: « لايسمن و لا يغني من جوع» (تفسیر سوره غاشیه)