انسان 70 سال گناه کرده چگونه تا ابد عذاب می بیند؟

پرسیده ‌اند: اي امام بزرگوار انسان‌های كافر و معصيت كار كه در مدت هفتاد هشتاد سال عمرشان معصيت خدا کرده‌ اند، خداوند متعال آن‌ها را به عذاب ابد تهديد كرده است. شايد عذاب خدا بيشتر و بزرگ‌تر از گناه آن‌ها باشد. ائمه اطهار (ع) در برابر اين سؤالات، دو نوع جواب داده ‌اند كه يك جواب آن شهرت يافته و جواب ديگر مجهول مانده است. جواب مشهور اين است که امام (ع) مي‌فرمايد: كافران به دليل نيت كفرشان در جهنم حبس شده‌اند، چون نيت آن‌ها اين بوده كه اگر تا ابد زنده باشند معصيت كنند تا ابد معذب می‌شوند. اما احاديث ديگري داريم كه خداوند تعالي به دليل نيت گناه، كسي را عذاب نمی‌کند بلكه به دليل عمل گناه، او را مجازات مي‌كند جواب قانع كننده چيست؟ جواب قانع كننده اين است كه گناه و معصيت، ذات انسان را چنان تيره و سياه مي‌كند كه اين فرد از خط انسانيت خارج شده و تغيير ماهيت می‌دهد و تبديل به يك حيوان درنده می‌شود. چنان ذات خود را تاريك و سياه مي‌كند كه اصلاح آن به اراده خدا هم ممكن نيست چه برسد به اراده خلق. يعني انسان تمامي ارزش ‌های خود را از دست می‌دهد و داراي ضد ارزش‌ها می‌ شود به طوری که اگر هم او را به بهشت انتقال دهند باز هم همان درنده خطرناك است. وقتي گناه و معصيت، ذات فردي را تغيير دهد، يك جنس گرگ صفت، مستحق رحمت خدا نخواهد بود. پس در اين جواب كه مطابق آیات قرآن است امام (ع) مي‌فرمايد: عذاب ‌های دنيا و آخرت ثمراتي است كه از كفر و گناه پيدا می ‌شود. در اينجا لازم است روشن گردد كه نتيجه گناه و معصيت غير از كيفر گناه و معصيت است. كيفر مانند جريمه است كه دولت برای متخلفين مقرر مي‌كند. مثلاً يك راننده گاهي خلاف مقررات رانندگي مي‌كند بدون اينكه تصادف كند و دولت او را جريمه كند، يا ممكن است دولت از جريمه او صرف‌نظر كند. اين جريمه، كيفر ناميده می‌شود كه از عمل خلاف، جدا است زيرا عمل، خلاف هست اما ممكن است جريمه را ببخشند يا نبينند. اما نتيجه گناه مثل تصادف است كه راننده خلاف مقررات عمل مي‌كند و به دره اي سقوط مي‌كند يا با ماشين ديگري برخورد مي‌كند و كشته می‌شود. اين تصادف نتيجه عمل خلاف راننده است و به دست كسي نيست. رانندۀ كشته شده يا زخمي شده نمی ‌تواند كسي را جز خودش ملامت كند. عذاب‌ های آخرت از نوع تصادفات رانندگي به علت عمل خلاف مقررات است نه از نوع جريمه، كه به دست خدا باشد. كفار برای تسلط بر انسان ‌های مظلوم مجبورند سلاح‌های جنگي بسازند و قتل و كشتار به راه اندازند و خودشان هم گاهي كشته می‌شوند و آخرين اسلحه اي كه به آن متوسل می‌ شوند و ملت ‌ها را دسته جمعي می‌ کشند همين اسلحه هاي هسته اي است كه كشتار جمعي مي‌كند و اين همان جهنمي است كه خداي تعالي خبر داده است. آیا فكر می‌کنند اين جهنم را خدا ساخته و مردم را سوزانده است یا کفار ظالم ساخته ‌اند و خود و مردم را سوزانده‌اند؟ روز قيامت تمامي انسان ‌هایی كه با زخم و جراحت مرده ‌اند يا با آتش سوخته ‌اند، ظالم بوده يا مظلوم، با همان ميزان حرارت كه آن‌ها را سوزانده و با همان زخم ‌ها و جراحت‌ های وارده زنده می ‌شوند و اين همان عذاب‌ های آخرت است. اگر مؤمن و بی ‌گناه باشد به خدا پناهنده می‌شود و خدا او را شفا داده به بهشت مي‌ برد و اگر كافر و ظالم، از آنجا كه خدا را نمی‌ شناسد يا امام و پيغمبري كه به او پناهنده شود، در همان عذاب و بلا كه از دنيا با خود برده مي ‌ماند. مانند مريضي است كه طبيب نمی‌شناسد تا به او پناهنده شود. مؤمنين و مؤمنات، طبيب معالج خود را كه خدا و پيغمبران هستند مي‌شناسند و به آن‌ها پناهنده شده شفا مي‌گيرند، اما کافر که در ظلمت كفر و گناه مرده است، آنقدر جاهل است كه خدا یا پيغمبري را نمی‌ شناسد تا توبه كند و شفا بگيرد. پس در همين عذاب و حرارت آتشي كه از دنيا با خود برده‌ اند می‌ مانند و اين همان جهنمي است كه خود ساخته ‌اند و خود را سوزانده ‌اند. حال فکر کنید آیا جهنم را خدا مي‌ سازد و مردم را به آن مبتلا مي‌كند یا کافران و ستمكاران؟ و با همه این‌ها اگر توبه كنند خدا مي ‌پذيرد اما در اثر ظلم و ستم، كافران ماهيت حيواني پيداكرده و علم و شعور انساني خود را از دست داده ‌اند. يك حيوان اگر در شرايط میلیون ‌ها درجه حرارت هم قرار گيرد بلد نيست طبيب معالج را بيابد و به او پناهنده شود. آن‌ها لياقت ورود به زندگي افراد خوب را ندارند. (تفسیر سوره کوثر)