استفاده از انسان ها از طریق حاکمیت نیست. 

خداوند شخص‌ است‌ نه‌ شیئ. استفاده‌ از شخص‌ با استفاده‌ از شيئ‌ فرق‌ دارد. استفاده‌ از اشياء از طريق‌ حاكميت‌ است،‌ استفاده‌ از اشخاص‌ از طريق‌ جلب‌ رضايت.‌ استفاده‌ از اشياء مانند استفاده ‌از آب‌ و خاك‌ و حيوانات‌ و هر چيزي‌ سواي‌ انسان‌ كه‌ از طريق‌ قدرت‌ و تسلط‌، اشياء را بدست‌ مي‌ آوريم‌ و كشف‌ مي كنيم.‌ استفاده‌ از اشخاص‌ مانند استفاده‌ از مال‌ و ثروت‌ آنها كه‌ فقط‌ از طريق‌ وفاي‌ به‌ معاهدات‌ و جلب‌ رضايت‌ آنها ممكن‌ است.‌ بايد بدانيم‌ خداوند شخص‌ است‌ با بندگان‌ خود معاهدت‌ دارد كه‌ انسانها از طريق‌ وفاي‌ به‌ عهد الهي‌ مي توانند رضايت‌ او را جلب‌ نموده‌ و از لطف‌ و كرم‌ او بهره ‌مند شوند. عهدي‌ كه‌ بين‌ خدا و انسان‌ بوجود آمده‌ به‌ نام‌ دين‌ شناخته ‌مي شود كه‌ بوسيله‌ پيغمبران‌ و كتاب‌ آسماني‌ به‌ مردم‌ ابلاغ‌ شده‌ است.‌ در رأس‌ آن‌ معاهدات‌، اخلاص‌ به‌ خدا و نفي‌ شرك‌ و خودداري‌ از گناهان‌ كبيره‌ مانند قتل‌ نفس‌ و عقوق‌ والدين‌ است. انساني‌ كه‌ خدا را اطاعت‌ كند و از گناهان‌ كبيره‌ بپرهيزد رضايت‌ خدا را جلب‌ نموده‌ مي تواند از قدرت‌ و نعمت‌ او استفاده‌ نمايد. عهد خدا به‌ انسان ها در اسلام،‌ انجام‌ وظايف‌ مسلماني‌ در شعاع‌ ولايت‌ علي ‌ابن‌ ابيطالب‌ مي باشد. (تفسیرسوره بقره)