قتل و احیای‌ يك‌ نفر چه‌ ارتباطي‌ به‌ قتل و احیای‌ تمام‌ مردم‌ دارد که در این زمینه هشدار داده شده است؟

خداوند مي‌ فرمايد:  اگر كسي‌ انساني‌ رابه‌ قتل‌ برساند مثل‌ اين‌ است‌ كه‌ همه‌ انسانها را كشته‌ و اگر او را زنده‌ كند مثل‌ اين‌ است‌ كه‌ همه‌ انسانها را زنده‌ كرده‌ است‌. در اينجا ممكن‌ است‌ بپرسيم‌ كه‌ قتل‌ يك‌ نفر چه‌ ارتباطي‌ به‌ قتل‌ تمام‌ مردم‌ دارد. همين‌ طور احياي‌ يك‌ نفر با احياي‌ همه‌ انسانها. آيا يك‌ قاتل‌ بايستي‌ به‌ ميزان‌ قتل‌ همه‌ انسانها مجازات‌ شود كه‌ خدا مي ‌گويد. مثل‌ اين‌ است‌ كه‌ تمام‌ مردم‌ را كشته‌. جواب‌ اين‌ است‌ كه‌ انسان‌ در تولد به‌ پدر و مادر خود مربوط‌ مي ‌شود و از همين‌ راه‌ به‌ تمام‌ انسانها ارتباط‌ پيدا مي ‌كند. در واقع‌ بشريت‌ مانند درختي‌ است‌ كه‌ اصله‌ آنها به‌ وسيله‌ آدم‌ و حوا در روي‌ كره‌ زمين‌ غرس‌ شده‌ است‌. ارتباط‌ انسانها به‌ يكديگر خيلي‌ محكم‌تر از ارتباط‌ برگ‌ درخت‌ و يا شاخه‌ درخت‌ به‌ تنه‌ آن‌ هست‌. خداوند در قرآن‌ مي‌فرمايد: نحن‌ خلقناهم‌ و شددنا اسرهم‌. ما انسانها را خلق‌ كرديم‌ و با يك‌ ريسمان‌ محكمي‌ آنها را به‌ يكديگر مربوط‌ ساختيم‌. اين‌ ريسمان‌ محكم‌ همان‌ رشته‌ توالد و تناسل‌ انسانها با يكديگر است‌ كه‌ بر اساس‌ آن‌ بين‌ افراد بشر، محبت‌ به‌ وجود مي‌آيد و اين‌ محبت‌ را دين‌ها و پيغمبران‌ و مربيان‌ آسماني‌ پرورش‌ مي‌دهند تا روزي‌ كه‌ از پرورش‌ همين‌ محبت‌ها مدينه‌ فاضله‌ به‌ وجود آيد. خداوند مي‌ توانست‌ از ابتداي‌ تاريخ‌ انسانها را مانند گياه‌ و علف‌ تك‌ تك‌ به‌ وجود آورد و هر كدام‌ را جدا از ديگران‌ خلق‌ كند وليكن‌ از اين‌ آفرينش‌ بين‌ انسانها رابطه ‌اي‌ و محبتي‌ به‌ وجود نمي‌ آيد. زيرا هر كدام‌ جدا از ديگران‌ خلق‌ شده‌ بودند و مسئول‌ حفظ‌ يكديگر و مسئول‌ خدمت‌ به‌ يكديگر نبودند تا بين‌ آنها رابطه‌ به‌ وجود آيد و يكديگر را حفظ‌ كنند. براي‌ پيدايش‌ همين‌ محبت‌ و رابطه‌، انسانها را از طريق‌ توالد و تناسل‌ خلق‌ كرد. از مسير صلب‌ و رحم‌، انسانهاي‌ گذشته‌ را آفريد و مسئوليت‌ حفظ‌ و خدمت‌ و پرورش‌ آيندگان‌ را به‌ گذشتگان‌ واگذار كرد. پدر و مادر كه‌ فرزندي‌ به‌ وجود مي ‌آورند و آن‌ فرزند را مي‌ پرورانند تا به‌ ثمر برسانند، قهرا" در اين‌ پرورش‌ به‌ فرزند خود علاقه‌ و محبت‌ پيدا مي ‌كنند، او را مانند جان‌ خود و زيادتر از جان‌ خود دوست‌ دارند. همين‌ دوستي‌ در مسير خدمت‌، رشته‌ بسيار محكمي‌ است‌ كه‌ خداوند همه‌ انسانها را به‌ آن‌ بسته‌ و برپايه‌ آن‌ جامعه ‌اي‌ به‌ وجود آورده‌ است‌. اولين‌ رشته‌ ارتباطي‌ كه‌ بين‌ دونفر انسان‌ به‌ وجود مي ‌آيد و اساس‌ رابطه‌ انسانها را با يكديگر تشكيل‌ مي ‌دهد. همين‌ رشته‌ توالد و تناسل‌ است‌. خداوند متعال‌ هم‌ در قرآن‌، پرورش‌ عواطف‌ و محبت‌ را از همين‌ رابطه‌ بين‌ پدر و مادر و فرزندان‌ شروع‌ مي ‌كند. پدر و مادر يك‌ محبت‌ تكويني‌ ناخودآگاه‌ به‌ فرزندان‌ خود پيدا مي ‌كنند. بدون‌ اين كه‌ بهره‌ اي‌ از فرزندان‌ خود بيابند و يا در انتظار سود و بهره ‌اي‌ باشند. قهرا" فرزند خود را دوست‌ دارند. پيدايش‌ يك‌ چنين‌ محبتي‌ را كه‌ از طريق‌ احسان‌ و خدمت‌ به‌ وجود نيامده‌ بلكه‌ اثر طبيعي‌ و اثر مشيت‌ الهي‌ است‌، محبت‌ تكويني‌ و طبيعي‌ مي‌گويند. محبتي‌ است‌ كه‌ در برابر عمل‌ متقابل‌ پيدا نشده‌ بلكه‌ در فطرت‌ پدر ومادر خلق‌ شده‌ است‌. براي‌ پرورش‌ يك‌ چنين‌ محبتي‌ به‌ پدر و مادر دستوري‌ نداده ‌اند. خداوند در قرآن‌ اين‌ همه‌ به‌ فرزندان‌ سفارش‌ مي ‌كند كه‌ به‌ پدر و مادر خدمت‌ كنند و ليكن‌ به‌ پدر و مادران‌ دستور نمي‌ دهد كه‌ به‌ فرزندان‌ خود خدمت‌ كنند و آنها را بپرورانند بلكه‌ مي ‌داند كه‌ آنها بر اساس‌ محبت‌ طبيعي‌ و تكويني‌، فرزند خود را دوست‌ دارند و اورا مي ‌پرورانند. (کتاب شجره طوبی)