هر چيز به محصول و نتيجه خود باقي مي ماند نه به ظهور و نمايش.

خداوند از چراگاه ها و نباتات خبر مي دهد كه ما آنها را از زمين بيرون مي آوريم و بعد  از مدتي در مسير خشكي و فرسودگي قرار مي دهيم. اساساٌ در طبيعت همه چيز ابتدا و انتها دارد. يعني روز پيدايش به نام مبدأ و روز نمايش به نام وسط و روز كمال به نام منتها. هرچيز از ابتدا شروع شده، از وسط عبور مي كند و به آخر مي رسد و نتيجه و محصول در آخر كار بوجود مي آيد. در اين آيه شريفه گياه ها و علف ها مورد بحث قرار گرفته اند كه در فصل بهار زمين، سبز و خرم مي شود، گياه و علف مي رويد و زمين بوسيله آنها جلوه خاصي پيدا مي كند و بعد از ظهور اين جلوه رو به جمود و خشكي مي رود. خداوند در اين آيه مي خواهد انسان را متوجه كند كه هر چيز به محصول و نتيجه خود باقي مي ماند نه به ظهور و نمايش. يعني شما انسان ها نيز مانند گياه و درخت نمايش و پيدايشي داريد، مبادا فريفته اين نمايش ها شويد زيرا كه آنها در راه فنا و نابودي قرار مي گيرند، بلكه بيشتر توجه به نتيجه و محصول عمر خود داشته باشيد كه موجـوديت و ارزش شما به همان نتائج و محصولات است. وقتي انسان ها به باغي مي روند و درخت ها را ارزشيابي مي كنند توجه به ثمرات و ميوه هاي آن دارند. به ميزان ثمره و محصول براي هر باغ و درختي ارزشي قائل مي شوند، انسان نيز چنين است. بعضي انسان ها از نظر محصول و نمايش مانند درخت هائي هستند پر ثمر و با بركت، و بعضي مانند گياه ها و علف ها، در عالم انساني جلوه اي پيدا مي كنند و بدون نتيجه و محصول از دار دنيا مي روند. فايده وجـودي آنها در زندگي همين بوده كه طعمه و لقمه ديگران  قرار گرفته اند. (تفسیر سوره اعلی)