خالق عالم خداست وليكن مالك آن انسان است.

 مالك با خالق تفاوت دارد. خالق كسي است كه خلق مي كند و مالك كسي است كه از آنچه خلق شده استفاده مي كند. خدا از آنچه آفريده ذره اي استفاده نمي كند. آيا خدا از نور خورشيد استفاده مي كند تا پيش پاي خود را ببيند يا از نور ستارگان و منظره زيباي آسمان بهره مي برد؟ خدا يكچنان ذات و حقيقتي است كه اگر در فضاي ميلياردها درجه حرارت قرار بگيرد ذره اي احساس گرمي و حرارت نمي كند يا در شرايط هزاران درجه زير صفر احساس برودت نمي كند. او تماس ذاتي و برخورد وجودي با جمادات و نباتات و حيوانات ندارد. در دل كوه هاي بسيار سخت و محكم همان قدر آزاد است كه در فضاي خالي آزاد است. معلومات خدا از طريق احساس و برخورد با اشياء نيست كه تا برودت يخ را احساس كند بگويد سرد است و يا حرارت آتش را احساس كند و بگويد گرم است. او علم مطلق است. علم او ذات اوست. بدون اين كه با دريا تماس بگيرد ميداند درياست و آب روان است و بدون اين كه با خاك و سنگ و چيزهاي ديگر تماس بگيرد ميداند كداميك از آنها گرم و نرم و كداميك خشك و خشن است. به طور كلي خدا پيش از آن كه اين همه مخلوقات و عجايب را خلق كند و يا بعد از آن كه اين همه خلايق و عجايب آفريده است تغيير حال و يا تغيير صفتي از اين خلايق و عجايب پيدا نكرده است تا بگوييم اين همه مخلوقات جاي خدا را در فضا تنگ كرده است و آنجا كه مخلوقي نيست خدا در وسعت و گشايش بيشتري قرار ميگيرد. مولا (ع) در تعريف ذات خدا و ذات خلايق ميفرمايد: انه لا يعاني الاشياء بنفسه. يعني ذات خدا برخورد با ذات خلايق ندارد. نمي توانيم بگوييم كوهها و درياها و صحراها مزاحم وجود خدا در كره زمين شده پس خدا در فضاي خالي آزادتر فعاليت مي كند. با اين حساب خداوند كوچكترين بهره اي از اين همه خلايق كه آفريده نمي برد تا بگوييم اين همه ملك و مملكت، ثروت خداست و پس خدا غني و ثروتمند است يا اگر اين خلايق نباشد جيب خدا خالي و خدا فقير است  خدا ذره اي از كسي يا چيزي كه آفريده بهره نمي برد بلكه فقط انسان است كه از آنچه خدا آفريده بهره مي برد با هواي صاف و خنك تنفس مي كند و روح و روحيه خود را گشايش مي دهد يا از مناظر زيباي زمين و آسمان لذت مي برد. پس اگر عالم خلقت را به عنوان نعمت و ثروت بدانيم مالك اين ثروت و نعمت فقط  انسان  است، انسان از آنچه هست بهره مي برد. اگر رقمي از ارقام خلق خدا ضايع شود و نابود گردد به همان ميزان ثروت انسان كاهش مي يابد و يا اگر اضافه بر آنچه خدا آفريده بيافريند ثروت انسان زيادتر مي شود. پس انسان مالك ثروت دنيا و آخرت است گرچه خالق آن خداوند است . (تفسیر زیارت جامعه کبیره)