نتیجه­ی قهری حکومت­های بشری(چه حکومت مقصرین و چه حکومت قاصرین!!!) چیست؟

در شعاع حكومت­هاي قاصر و مقصر دو نوع عذاب براي ضعفا پيدا مي شود:

 اول: محروميت از علم ­ها و نعمت ­ها.

دوم: مبتلا شدن به جنگ­ ها و عذاب ­ها و بالاخره جهنم.

 و اين دو نوع عذاب و محروميت نتايج مستقيم خيانت در امانت الهي يعني امامت است.

 در اينجا ممكن است سؤالاتي بوجود آيد و پرسش ­هايي مطرح شود كه اگر امامت، امانت است اين امانت فقط به وسيلة كساني خيانت مي شود كه مدعي امامت و پيشوايي شده اند و آن امام هاي عظيم الشأ­ن و سلطان­ هاي آسماني را از مقام و منصب خود كنار زده اند. سواي پيشوايان مدعي امامت، ديگران که امامت نكرده اند كه به اين امانت الهي خيانت كنند. جواب اين سؤال اين است كه تمامي انسان­ ها غالباً در زندگي خودرأي و خودمختارند و در خط هوي و هوس و ميل خود فعاليت ميكنند. یعنی هركسي يا فقط پيشواييِ خود و يا به اضافة پيشوايي خود، پيشوايي چند نفر ديگر لااقل خانواده اش را عهده دار شده است! تمامي اين پيشوايي ها كه بر خود حكومت مي كنيم و در اختيار نفس اماره خود هستيم و يا برخانواده خود و عده اي از مردم حكومت مي كنيم، همه اين حكومت­ ها امامت است كه ما خود را صاحب آن و مدعي آن دانسته ايم. بشريت وظيفه دارد خود و خانواده خود و دوستان و وابستگان خود را در خط اطاعت خدا و اولياي خدا قرار دهد و به آنها یعنی به خدا و اولیای خدا امامت و پيشوايي بدهد. كساني كه وليِّ خدا را به امامت انتخاب ميكنند و با او بيعت مي نمايند در واقع مقام و منصب امامت را به او سپرده اند. آنها در واقع امانت الهي يعني مقام امامت را به اهلش واگذار كرده اند كه با او بيعت نموده اند. بيعت به وليِّ خدا به همين معنا است كه امانت امامت را به او مي سپاريم. و اما خودرأيي و خودمختاري و ترك بيعت و يا نقض آن به معناي اين است كه امانت امامت را پيش خود نگه داريم و آن را غصب كنيم.

 پس تمامي كساني كه با اولياي خدا بيعت كرده و آنها را بر خود حاكم ساخته اند و مقام رهبري را به آنها سپرده اند، امانت امامت را به اهلش واگذار كرده اند و تمامي كساني كه خودرأي و خودمختار فعاليت مي كنند و يا اين كه با اولياي خدا در جنگ و نزاع مي باشند و حكومت ­هاي طاغوتي و استبدادي بوجود مي آورند، كساني هستند كه به امانت امامت خيانت كرده اند و در اين امانت تصرف نموده اند. به همين مناسبت خداوند متعال بلافاصله بعد از آية امانت، یعنی در آیة پس از آن، مردم را متوجه مقام امامت مي كند كه بايد با مراجعه به امام های معصوم علیهم السلام در قضاوت­ ها مقام امامت را حفظ نموده و پرورش دهند. (تفسیر سوره نساء)