مؤمن دستش در جیب خداست.

مشهور است وقتي که مالي از خمس و زکات تحويل رسول خدا مي دادند بلافاصله آن مال را ميان فقرا قسمت مي کردند. اصحاب عرض مي کردند براي فردا و پس فرداي خودتان مبلغي ذخيره کنيد. حضرت مي فرمودند: دوست دارم که ثروت من و ذخيره هاي من در جيب خداي من باشد که هر وقت نداشتم دست به دعا بردارم و روزي ام را از خدا بگيرم. انسان عاقل، ايمان به خدا مي آورد، به خدا پناهنده مي شود و تا ابد به خدا اطمينان پيدا مي کند که هرگز او را نيازمند و محتاج به حال خودش واگذار نمي کند. بزرگترين سرمايه خود را ايمان به خدا و لطف به خدا و وعده هاي خدا مي داند. پس چنين انساني غني مطلق است زيرا بنده تسليم خداست و خدا، خداي اوست. اما جاهل که يک چنين ايمان و ارتباطي ندارد. موجوديت خود را در جمع مال و ثروت مي داند. با اينکه تراکم مال و ثروت فقير را فقيرتر مي کند پيش از اين که ثروت داشته باشد آزاد بود و مسؤليتي نداشت و امروز که ثروتمند شده برابر هر رقمي از ارقام ثروت، مسؤليتي پيدا مي کند و در عين حال دچار وحشت مي شود که ثروت او در معرض زوال و نابودي است. پس غني کسي است که به خدا تکيه دارد و فقير کسي است که از خدا جدا شده است. (کتاب غیب و شهود)