معرفی چهار علمی که زنان باید در آن متخصص شوند.

زنان موظفند که در چند علم تخصص داشته باشند تا بر پايه اين تخصص زندگي آرام و با برکتي توأم با رفاه و آسايش براي شوهر و فرزند ان بوجود آورند. اول، تخصص آنها در طبّ و بهداشت و آماده ساختن غذا هاي مناسب در فصل هاي مختلف و کيفيت استفاده از مواد غذايي که خداوند براي انسانها آفريده است. زنان در اين تخصص واجب است که اقسام مواد غذايي و گياهي و خاصيت آنها و ارتباط آن مواد غذايي را با مزاج انسان در فصول مختلف و هواهاي مختلف بشناسند تا بتوانند براي خود و شوهر و فرزندان مزاج و تن سالم بوجود آورند تا در نتيجه از فکر سالم و عقل سالم برخوردار باشند. آشنايي به خاصيت غذاها و کيفيت استفاده آنها براي زنان از مسائل واجب و ضروري است زيرا صدي نود بهداشت زندگي بدست زنان است که اگر درست رعايت کنند از مرض ها مي توانند جلوگيري کنند و اگر رعايت نکنند منشأ بروز امراض مختلف براي خود و فرزندان مي شوند. تخصص دوم، آشنايي به تبديل مواد خام غذائي به مصالح قابل استفاده که آشنائي کامل به طبخ غذاهاي مختلف در رأس آن قرار مي گيرد. زنان بايستي در طبخ غذاهاي مختلف تخصص کامل داشته باشند براي اين که تأمين بهداشت زندگي و استفاده از نعمتهاي خداوند متعال متوقف به اين تخصص است که به عهده زنان گذاشته شده است و در درجه دوم تهيه لباس از مواد خام آن مانند نخ ريسي و پارچه بافي و امثال آنها .تخصص سوم، نظافت و زيبايي که زنان در دين اسلام خيلي مأموريت دارند و موظفند که هر چه بيشتر خود و زندگي خود را زيبا و نظيف نگهداري کنند که اين نظافت و زيبايي عامل بزرگ آرامش و آسايش براي خانواره  است. تخصص زنان در علوم سه گانه بالا همراه تخصص آنها در علوم ديني و اخلاقي و آشنايي به احكام قرآن از حلال و حرام و اجب و مستحب و آشنايي به حقوق انسانها بر يکديگر و تمرينات عملي براي رعايت آن حقوق يک دوره درس کامل است که در بعضي از احاديث به چهارده کلاس محدود شده است. امام صادق (ع) در حديثي که در کتاب حليه المتقين از آن حضرت وارد شده است دستور مي دهند که زنان و مردان مسلمان پس از دوران کودکي که مدت آن هفت سال است بايستي هفت کلاس تعليمات ببينند تا 14 سالگي و 7 کلاس ديگر تعليمات توأم با تمرينات تا 21 سالگي پس از آموزش در اين 14 کلاس وارد زندگي شوند و شغل اجتماعي به آنها واگذار شود و بسياري از احاديث ديگر وارد شده است که ازدواج دو پسر و دختر زماني تجويز مي شود که هر دو در مسائل ديني و اجتماعي و رشد عقلي فقيه باشند. فقيه به کسي مي گويند که در علوم ديني و احکام الهي و انطباق آن علوم و احکام با جامعه اي که در آن زندگي مي کند تخصص کامل داشته باشد. (آزادی ثمره آگاهی است)