توصیه به چگونگی درخواست و نیایش خود از خدا

يکي از مراکزي که حتماً دعا مستجاب مي شود حضور در خانه کعبه و عرفات و مشعر و مني است. انسان هائي که توفيق پيدا مي کنند مکه مشرف مي شوند بر اثر انجام مناسک حج و رنج و زحمتي که تحمل کرده اند و خود را به کعبه رسانيده اند، عشق و علاقه خاصي به خدا پيدا مي کنند. براساس همين عشق و علاقه، خواهش ها و تقاضاي شان از خداوند متعال زياد مي شود. زبان دعا و نيايش آنها باز مي گردد و از خداوند متعال اقسام و ارقام نعمت و لذت را مطالبه مي کنند. خداوند متعال هم وعده مي دهد دعاي آنها را مستجاب کند. استجابت دعا در دو جا و لااقل در يک جا حتميت دارد و وعده اي است که خداوند به بندگان خود مي دهد. يکي در ماه مبارک رمضان براي روزه داران و ديگري ماه ذيحجه در صحراي عرفات. در اين رابطه فرموده اند که شقي همان انساني است که ماه مبارک رمضان بر او بگذرد و مستحق مغفرت خدا نشود مگر اين که در صحراي عرفات حاضر شود که در آنجا بايستي اميدوار به مغفرت خدا باشد. در همين جا خداوند برنامه هاي خواهش و تقاضا را براي حاجيان و بندگان خود مطرح مي کند و به آنها دستور مي دهد که بايستي چه خواهش هائي از خدا داشته باشند تا مناسب شأن خدا و مناسب بندگان خدا باشد، زيرا خواهش و تقاضا از بزرگان بايستي مناسب شأن بزرگان باشد. اگر از شخصيت هاي بزرگ عالم خواهش هاي کم و کوچکي تقاضا کنيد توهيني به مقام آنها است. چه کسي بالاتر و بزرگتر از خداوند متعال است، آن هم در جائي که بساط رحمت و برکت خود را گسترده و وعده داده است که خواهش بندگان خود را اجابت کند. در اينجا خداوند در صحراي عرفات حاجيان را که آنچه از خدا مي خواهند مربوط به مال دنيا و زندگي دنياست ملامت مي کند که چرا رقم هاي کوچک و بي ارزش را از خدا خواهش مي کنند. دنيا و ثروت دنيا در نظر خدا ارزش ندارد، مفت و مجاني آفريده و در اختيار دوست و دشمن خود گذارده است، هر کس در اطاعت خدا باشد يا نباشد و يا در خط کفر و گناه باشد، در زندگي دنيا از نعمت هاي خدا استفاده مي کند. بذل و بخشش های دنيائي خدا مشروط به شرطي و مقيد به قيدي نيست. هر کس زنده باشد روزي او از جانب خدا مقدر است. لذا خداوند حاجياني را که به مکه مشرف شده اند و باز در آنجا خواهش هاي دنيائي خود را مطرح مي ‌كنند خدا به آنها مي ‌فرمايد: شما كه پيش از ورود عرفات از ثروت دنيا بهره مند بوديد کمي و کسري نداشتيد، به مکه هم که مشرف شده ايد باز از خدا دنيا را مطالبه مي کنيد! لحن بيان خداوند در اين آيه چنان است که گويي به آنها پرخاش مي کند که آنها در زندگي آخرت بهره اي ندارند ودر آيه بعد حاجياني را تعريف مي کند که خواهش هاي بزرگي مناسب شأن خدا و احتياج خود در عرفات مطرح مي کنند. عرضه مي دارند پروردگارا در زندگي دنيا آنچه مايه خير و سعادت ماست به ما مرحمت کن و همچنين در زندگي آخرت آنچه مايه عزت و عظمت ماست به ما مرحمت کن و ما را از عذاب آتش جهنم حفظ کن. يک چنان خواهشهائي به حاجيان مي آموزد که اگر مستجاب شود کمي و کسري در زندگي دنيائي و آخرتي آنها پيدا نمي شود، گويي آنچه در خزانه خداست از لطف و رحمت و برکت از خدا خواهش مي کنند که ديگر در دنيا و آخرت محروميتي نداشته باشند. در آيه سوم مي فرمايد: همان ها حاجياني هستند که از عمر خود و حج خود بهره مي برند و نصيب بسيار عالي و عالي تر در اختيار آنها قرار مي گيرد. اين دو سه آيه از آيات عجيب قرآن است. در ضمن همين آيات خداوند اهميت خواهش و نيايش را ذکر مي کند و چنان و انمود مي سازد که نتيجه تمام فعاليت ها و عبادتها و کسب و کاسبي ها همان ارقامي است که انسانها از خدا خواهش مي کنند. دعاي مستجاب هر انساني کامل ترين محصولي است که از زندگي خود در دنيا وآخرت مي تواند داشته باشد. انسانهائي که دعاي مستجاب ندارند و مخصوصاً روح تکبر آنها را فرا مي گيرد تا جائي که حاضر نيستند در برابر خداوندمتعال کرنش و خواهشي داشته باشند، به عذاب سختي در آخرت مبتلا مي شوند. (کتاب اصلاح هدف ها)