حکمت شکرگذاری ما انسان‏ها نسبت به تمام نعمات خداوندمتعال چیست؟

يكي از عوامل طبيعي پيدايش دوستي و رابطه، خدمت انسان ‏ها به يكديگر است. انسان خادم، به مخدومِ خود محبت پيدا مي‏کند و انسان مخدوم در اثر شكرگزاري و منظور‏ داری از خدمت خادم، به خادم محبت پيدا مي‏کند و حکمت شکرگذاری، محبت آنها به يكديگر سرمايه سعادت آخرت است. به همين منظور خداوند تبارك و تعالي شكرگزاري و منظور داشتن نعمت‏ های خود را جاي خدمت انسان به خدا قرار داده است زيرا انسان نمي‏تواند به خدا خدمت كند. خداوند نيازي به خدمت انسان ندارد، تمامي نعمت‏ ها و لذت‏ ها را براي انسان‏ها در دنيا و آخرت مي‏سازد. بدون اين‏که آنها براي ايجاد اين نعمت‏ ها و لذت‏ ها كوچك‏ترین حركتي و يا كمكي به خداوند متعال داشته باشند. پس انسان نمي‏تواند به خدا خدمت كند تا در اثر خدمت، محبت به خدا پيدا كند. براي ايجاد محبت و رابطه، خداوند شكرگزاري انسان و منظور داشتن نعمت ‏های او را جاي خدمت قرار داده است. انساني كه شكر خدا را به جا مي‏آورد و نعمت ‏های خدا را منظور نظر دارد و آن نعمت ‏ها و ثروت ‏ها را در راهي كه خداوند متعال دستور مي‏دهد مصرف مي‏کند اين شكرگزاري و اطاعت بين انسان و خدا محبت به وجود مي‏آورد. دوستي خدا در دل انسان جاي مي‏گیرد تا جائي كه انسان بهترين و بزرگ‏ترین سرمايه ‏های خود را در راه محبت خدا مي‏گذارد. جان و مال خود را در راه اطاعت خدا بذل مي‏کند و به اين بذل و بخشش جان و مال افتخار مي‏کند و باز بيشتر شكر خدا را به جا مي ‏آورد كه اين بذل و بخشش را از بنده خود قبول نموده است. (اسرار حج)