ريشه علوم و بيت مقدرات و ريشه امامت و ولايت حضرت زهرا س است.

بيت در ظاهر کتاب، بيت الله الحرام است و اهل‌البیت، رسول خدا و ائمه معصوم (ع) هستند. اصطلاحاً وقتي کلمه بيت را بکار می ‌برند منظور زوجه صالحه مؤمنه، امينه آن خانه است. بنابراين ام البيت اصل بيت شناخته می ‌شود. همان‌طور که هر چيزي اصلي دارد که آن اصل، امّ شناخته می‌ شود، بيت الله و حرم الله هم اصلي دارد که او همان (امّ ابیها) و (امّ الائمه) و (امّ الامامه) فاطمه (س) است. بدون شک ايشان امّ بيتِ خداي تبارک و تعالي هستند. از جانب خداي تعالي چيزي از علم و حکمت و مقدرات نازل نمی ‌گردد مگر اين که بر او نازل شود و در او ذخيره ‌ گردد. همچنان که خداي تبارک و تعالي می ‌فرماید: ما قرآن را در ليله مبارکه نازل کرديم و سپس می‌ فرماید: در آن شب مبارک است که کل امور حکيمانه تقسيم می‌ شود. بنابراين در بيت الله که همان فاطمه زهرا سلام الله عليها است همه امور الهي حکيمانه تفريق می ‌شود و همه مقدرات الهي نزد ايشان تقدير می‌ گردد. زيرا در تأویل قرآن ايشان ليله مبارکه و لیله ‌القدر هستند که مقدرات الهي در وجود ايشان پياده می‌ شود و توسط ايشان به ائمه معصوم (ع) منتقل می‌ گردد. بنابراين کلمه ليله مبارکه به ظرفي اشاره می‌ کند که علوم و مقدرات، در آن ظرف نازل می‌ شود. همچنين کلمه مشکوه به ظرفي اشاره می ‌کند که انوار در آن ظرف قرار می‌ گیرد. در سوره قدر از ايشان با کلمه لیله ‌القدر و در سوره دخان با کلمه ليله مبارکه نام می ‌برد و می‌ فرماید: در آن شب مبارکه هر امري حکيمانه شناخته می ‌شود و تقسيم می‌ گردد، به اين معنا که در وجود فاطمه که ليله مبارکه است همه امور حکيمانه تعريف می ‌شود؛ و اما درباره نسبت ايشان به مقام امامت گفته شده که مادري امومت ائمه از ايشان است يعني آن حضرت (س) مادر امامت هستند، بعد از اين که مادر ائمه معصوم هستند. همچنين در مقام ارتباط با پيامبر اکرم گفته شده که ايشان امّ پدر هستند. رسول خدا (ص) همان‌گونه به ايشان احترام و تعظيم نشان می‌ دهد که به مادر خود نشان می ‌دهد. اين امّيت به معني توليد نيست و به معني خدمت هم نیست که بگوییم آن حضرت مانند يک مادر به پدرش خدمت کرده است بلکه به معني مادري امامت است. آن حضرت اصل ولايت و امّ ولايت است و ولايت، اصل نبوت است. کسي که ولّي نباشد نبيّ نخواهد شد. اين آيات و روايات همگي به اين معنا دلالت می ‌کند که آن حضرت ريشه علوم و بيت علوم و بيت مقدرات و ريشه امامت و ريشه ولايت هستند. پس ايشان امّ الانبياء و امّ الائمه و امّ المومنين در تأویل قرآن هستند. به دليل ظرفيت بالا ايشان ظرف امامت و ولايت و علوم هستند. به اين ترتيب در تأویل قرآن آن حضرت (س) آسمانند و ائمه (ع) ستارگان نمايشگر آن آسمان. در آيه کريمه قرآن می‌فرماید: خدا کسي است که در آسمان بروج آفريد و چراغي تابان و ماهي نوراني. بروج به ائمه تأویل شده و سراج به رسول خدا و قمر منير به مظاهر هدايت بعد از رسول خدا (ص) تا روز قيامت. آسمان در اين آيه، مقام فاطمه (س) است و خداي تبارک و تعالي کسي است که در این آسمان وجود فاطمه، چنين ستارگان و خورشيد و ماه منيري قرار داده است؛ و باز در مقام آن حضرت (س) او اصل است در کتاب خدا و اصل ائمه و امامت و اصل علوم و معارف و بيت نبوت و ائمه (ع)، اهل اين بيت هستند و يا بگوییم ايشان بيت ولايت، و ائمه اهل‌البیت هستند. اصل هر بیتی‌، امّ و مادر بيت است. پس ايشان (س) در تأویل قرآن همان بيت الهي هستند که آنچه از جانب خداي تعالي نازل می ‌شود در ظرف وجود ايشان نازل می ‌شود و آن حضرت در همه جایگاه ‌ها با مقام اُمّيت و اصالت تجلي دارند. روايتي است در کتاب سفينه البحار که می‌ فرماید: او اول میهمان خداي تبارک و تعالي است که وارد بهشت می ‌گردد. خداي تعالي می‌ فرماید: حبيبه من از من بخواه تا آنچه که می‌خواهی به تو عطا کنم و همچنين در حديث کساء ايشان اصل اين داستان هستند که خداي تعالي در اين داستان وقتي اهل کساء يا اهل کسوت الهي را معرفی می ‌کند می ‌فرماید: آن‌ها فاطمه هستند و پدر فاطمه و همسر فاطمه و فرزندان فاطمه و باز در شأن ايشان فرموده ‌اند او جلالي دارد که بالاتر از جلال او جلالي نيست جز جلال خدا (جل جلاله) و او مقامي دارد که بالاتر از مقام او نيست مگر مقام خدا (عم نواله) به اين ترتيب او اول است در کتاب خدا و به دنبال او ائمه و انبياء و اولياء (ع) هستند زيرا که خدا غضبش غضب فاطمه و رضايش رضاي فاطمه (س) است. (تفسیر زیارت جامعۀ کبیره)