کاربرد لفظ الله اکبر در زندگی چیست؟

حركت‌ رسول‌ خدا و مسير معراجي‌ او بين‌ مبداء و منتهايي‌ واقع‌ مي شود كه‌ هر دو شخصند، عالم‌ و قادر و قاهر. رسول‌ خدا در مبداء حركت‌ و خداوند متعال‌ در منتهاي‌ حركت.‌ بين‌ اين‌ دو، تعليم‌ و تربيت‌ بوجود مي ‌آيد و علم‌ و دانش‌ پيدا مي شود و به‌ ثمر مي رسد. به‌ همين‌ مناسبت‌ خداوند در آيه‌ دوم‌ سوره‌ نجم مي فرمايد كه‌ معلومات ‌ اين‌ پيغمبر قابل‌ قياس‌ با معلومات‌ ساير دانشمندان‌ نيست‌. او هرچه ‌مي بيند و مي داند حقيقت‌ است‌. از روي‌ هوي‌ و هوس‌ و يا حدس‌ و تخمين‌ حرف‌ نمي زند. هر چه‌ مي گويد از  طريق‌ وحي‌ و مشاهده ‌است‌ كه‌ خداي‌ نيرومند و پرقدرت‌ به‌ او آموخته‌ است.‌ ان‌ هو الا وحي‌ يوحي‌ علمه‌ شديد القوي‌.‌ بين‌ اين‌ دو مبداء و منتهی يعني‌ شخص‌ رسول‌ خدا و شخص‌ خداوند تبارك‌ و تعالي‌ از نظر مكان‌ و يا مسافت‌ به‌ اندازه‌ يك‌ ميلياردیم‌ ميلي‌ متر و از آن‌ كمتر هم‌ فاصله‌ نيست.‌ اصلا" تصور فاصله‌ متري‌ و ميلي متري‌ موهوم‌ و باطل‌ است‌ زيرا خداوند متعال‌ يك‌ حقيقت‌ نامتناهي‌ است‌ و از يك‌ حقيقت‌ نامتناهي‌ خلاء قابل‌ تصور نيست‌ ليكن‌ در عين‌ حال‌ بين‌ اين‌ دو مبداء و منتها‌، بين تمامي‌آفرينش‌ و هستي ها فاصله‌ است‌ كه‌ شخص‌ پيغمبر در حركت‌ تكاملي‌ خود بايستي‌ همه‌ آنها را رها نموده‌ پشـت‌ سر بياندازد. خود را به‌ منتها و مقصد برساند و اين‌ حركت‌، حركت‌ از جهل‌ به‌ علم‌ است‌ يعني‌ رسول‌ خدا بايستي‌ همه‌ كس‌ و همه‌ چيز را ببيند و بشناسد و بداند كه‌ آنها خدا نيستند و شباهت‌ جنسي‌ و ذاتي‌ به‌ خداوند متعال‌ هم‌ ندارند. شايد چنان كه‌ اهل‌ دانش‌ و حكمت‌ گفته‌اند: ذكرالله‌ اكبر كه‌ بايستي‌ توأم‌ با حركت‌ دست ها باشد مشرف‌ به‌ همين‌ حقيقت‌ باشد كه‌ شخص‌ مسافر الي‌ الله‌ همه‌ چيز را پشت‌ سر بياندازد و با خدا رو به رو شود از سنت هاي‌ تكبير و مخصوصا اولين‌ تكبير براي‌ بستن‌ نماز اين‌ است‌ كه‌ دو دست‌ خود را تا بناگـوش‌ بالا ببرن و رها كنند و گفته‌ اند معناي‌ الله ‌اكبر اين‌ است‌ كه‌ خدا مانند ماسواي‌ خود كه‌ قابل‌ درك‌ و وصف‌ هستند نيست‌ و او بزرگ تر است‌ از اين كه‌ فكر بشر بتواند او را درك‌ كند تا بتواند وصف‌ نمايد و اين‌ تكبيره‌ الاحرام‌ در آنجا كه‌ مصداق‌ علمي‌ پيدا مي كند و انسـان‌ خود را به‌ حقيقت‌ و واقعيت‌ آن‌ مي رساند. در انتها حالت‌ لقاء اللهي‌ براي‌ او حاصل ‌مي شود. در چنان‌ وضع‌ و حالي‌ كه‌ خود را با خداي‌ خود رو به رو مي بيند. (تفسیر سوره نجم)