چرا زنان به دليل ازدواج نمي توانند شوهر را به خود اختصاص دهند ولي مردان مي توانند زن را به خود اختصاص بدهند؟

زنان به دليل ازدواج نمي توانند شوهر را به خود اختصاص دهند ولي مردان مي توانند زن را به خود اختصاص بدهند. اختصاص پيدا کردن مردان به زنان خود از طريق رعات کفويت و همسري است نه از طريق ازدواج، پس به صرف عقد ازدواج منافع زناشويي زن در انحصار شوهر قرار مي گيرد در مقابل مهر و نفقه طلبکار مي شود. حقوق زن و شوهر نسبت به يکديگر از اينجا شروع مي شود و قابل تکامل است تا روزي که حق زن در زندگي با شوهر به انتهاي کمال برسد و حق همسري شوهر را هم به خود اختصاص دهد. در عقد و ازدواج، مردان مالک منافع کسب و کار زنان نمي شوند، همين طور زنان مالک منافع کار و کسب مردان نيستند. حق آنها بر يکديگر فقط روابط زناشويي است، مرد نمي تواند زن خود را در زندگي با خود وارد همکاري کند و او را مجبور کند که کارهاي خانه داري را انجام دهد وليکن از نظر اخلاقي زن و شوهر دو عامل همکار با يکديگر هستند براي رشد زندگي کسب آبرو و عزت و مال و ثروت بايستي با يکديگر همکاري کنند. اگر زنان در زندگي به اضافه اين که خود را در اختيار شوهر گذاشته با شوهر همکاري کنند مال شوهر را حفظ کنند حيثيت و آبروي شوهر را در انجام امور خانه داري و ميهمان داري و امور مالي و اقتصادي و زادن فرزندان و تربيت آنان حفظ کنند با شوهر خود همکاري نمايد و در واقع يک عامل فعال داخلي زندگي باشند از اين تعاون و همکاري با شوهر حق همسري پيدا مي کنند و در منافع مالي و اقتصادي شريک شوهر مي شوند در اينجا مال و ثروتي که شوهر بدست مي آورد و زن آن را حفظ و حراست مي کند از نظر اقتصادي با شوهر خود همکاري دارد بر شوهر حق مالي پيدا مي کند به اضافه مهر و نفقه که در ابتداي ازدواج بوجود آمده است زيرا مردان وظيفه دارند به همان ميزان براي زنان خود باشند که زنان براي آنها هستند در اين مورد که زنان از همکاري با شوهر و فعاليت در زندگي و توليد منافع و يا حفظ آن با شوهر خود همکاري دارند درزندگي حق مالي پيدا مي کنند. (کتاب آزادی ثمره آگاهی است)