اسامی قیامت و ناقور

خداوند می فرماید: ظهور قیامت نسبت به دنیا، نسبتِ فرع به اصل و میوه به درخت است. به رسول خود دستور می دهد در تعلیم و تربیت مردم کوشا و صبور باشد زیرا در مسیر تعلیم و تربیت مردم، روزگاری سخت در انتهایِ دنیا فرا می رسد که برای کافران آسان نخواهد شد. لازم است که رسول خدا (ص) مردم را برای رسیدن به چنین روزی آماده کند، و روز قیامت را روز دمیدن در ناقور معرفی کند، کما این که جای دیگر به روز نفخ صور وصف می کند. قیامت اسامی مختلفی دارد که هر اسمی مربوط به وقوع معنای آن اسم است. از این جهت که آن روز، روز قیام برای حق و عدالت است، قیامت نامیده شده و از این جهت که اموات زنده می شوند، روز بعث، و از این جهت که مردم در صحنۀ قیامت منتشر می شوند، روز نشور، و برای این که انسان به زندگی، برگشت داده می شود، روز معاد و به دلیل ارتباط روح با ابدان، روز نفخ صور نامیده شده است. این جا هم روز دمیده شدن در ناقور معرفی شده است. نقر به معنی اصطکاک دو چیز به یکدیگر است؛ مثل اصطکاک قلم با صفحۀ کاغذ. نوک زدن کلاغ را هم نقر می گویند. امام علیه السلام در وصف مبانی علوم امامت می فرماید: نکت و نقر فی الاذان... یعنی از اقسام علوم امامت نکته ای است که خداوند تعالی به قلب امام وارد می کند و نقری به گوش او می زند. نقر و نکت هر دو در این جا به معنی وحی است. یعنی خداوند تعالی از راه قلب و گوشِ ائمه (ع) به آنها وحی می کند. روز قیامت هم روز نقر در ناقور است که طبق حدیث وارده از امام علیه السلام، روز دمیدن وحی در گوش امام قائم علیه السلام است که فرمان قیام به ایشان داده می شود. در این آیه خداوند تعالی به رسول خود می فرماید: برای هدایت مردم به سوی منزلگاه های نجات، قیام کن زیرا قیامت روز سختی است که برای کافران آسان نخواهد بود، امید است بتوانی با قیام و اقدامات خود، مردم را از سختی روز قیامت به آسایش برسانی زیرا تو راه ایمان به خدا را باز می کنی تا مردم از کفر به ایمان متحول شوند. این تفسیر(که عرض کردیم نقر به معنی وحی است) بر اساس روایات متعددی از ائمۀ اطهار(ع) است، از جمله این که می فرمایند: روز قیامت به گوش قائم ما (علیه السلام) صدا می رسد و او به اذن خدا قیام می کند و زمین را پر از عدل و داد می کند، بعد از آن که پر از ظلم و ستم شده است. مطابق این روایات، قیام امام (ع) همان قیامت است. با قیام او حق و عدالت بپا می شود و با اقامۀ حق و عدل، قیامت بپا می شود. آن حضرت (علیه الصلوه و السلام) فقط برای حساب قیام می کند، آن چنان که در زیارت جامعۀ کبیره می خوانیم:  ایاب الخلق الیکم و حسابهم علیکم... یعنی روز قیامت مردم بعد از این که مرده اند زنده شده و به حکومت آل محمد (علیهم السلام) رجعت می کنند و آن بزرگواران مردم را بر اساس اعمالشان حسابرسی می کنند. در وصیت هائی که از قول مولا علی علیه السلام به کمیل نقل شده است.  آن حضرت می فرماید:  یا کمیل لابد لماضیکم من اوبه و لابد لنا فیهم من غلبه... یعنی روز قیامت مردم به آل محمد علیهم السلام تحویل داده شده و آن بزرگواران با غلبۀ کامل خود بر مردم، آنها را بر اساس اعمالشان محاسبه می کنند. (تفسیر سوره مدثر)