علت این که رسوایی انسان ها در روز قیامت بیشتر است چیست؟

دليل‌ رسوائي‌ بيشتر در روز قيامت‌ اين‌ است‌ كه‌ روز قيامت‌  اولين‌ و آخرين‌ در روي‌ كره ‌زمين‌ جمع‌ مي شوند. از زمان‌ ظهور آدم‌ و حوا تا روز قيام‌ حضرت‌ قائم‌ عج‌ كه‌ به وسيله‌ ايشان‌ قيامت‌ افتتاح‌ مي شود دوره‌ دنيا ناميده‌ مي شود كه‌ در اين‌ دوره‌ انسان ها از تولد تا مرگ‌ براي‌ زندگي‌ كردن‌ دوره‌ مي ‌بينند. زندگي‌ يك‌ دوره‌ درس‌ و آزمايش‌ است‌ و مي توانيم‌ اين‌ دوره‌ ابتدائي‌ را مانند مدرسه‌اي‌ بشناسيم‌ كه‌ اطفال‌ به‌ مدرسه‌ مي روند درس‌ مي خوانند و بر اساس‌ نمرات‌ كم‌ و زيادي‌ كه‌ دارند آينده‌ آنها تأمين مي شود. روزي‌ كه‌ از دانشگاه‌ خارج‌ شدند به‌ نمرات‌ درس‌ آنها نگاه‌ مي كنند كه‌ اگر خوب‌ درس‌ خوانده‌ و انضباطش‌ عالي‌ بوده‌ است‌ شغل‌ و مقام‌ عالي‌ به‌ او مي دهند و اگر دوره‌ دبستان‌ و دانشگاه‌ خود را به‌ بطالت‌ و تنبلي‌ گذرانده‌، درس‌ نخوانده‌ و بچه‌ شروري‌ بوده‌ است‌ آينده‌ بدي‌ خواهد داشت،‌ لااقل‌ محروميت‌ از ثروت‌ و زندگي‌. زندگي‌ ابتدائي‌ ما انسان ها از تولد تا مرگ‌ همان‌ دوران‌ مدرسه‌ و دانشگاه‌ است‌. خداوند ما را آموزش‌ مي دهد و بعد از آموزش،‌ امتحان‌ مي كند كه‌ اهل‌ ايمان‌ و عمل‌ صالح‌ هستيم‌  و يا انسان هاي‌ شرور و تنبل‌. بعد از اين‌ آزمايش، خداوند‌ يك‌ خواب‌ و بيداري‌ براي‌ ما مقدر مي كند. كمي‌ مي خوابيم‌ و در دوره‌ آخرت‌ زنده‌ مي شويم‌. زندگي‌ دوم‌ ما شروع‌ مي شود و در پناه‌ حكومت‌ و تربيت‌ خدا تا ابد ادامه‌ دارد. در آن جا تمامي‌ انسان ها جمع‌ مي شوند. حتي‌ بچه‌ هاي‌ يك ماهه‌ دو ماهه‌ هم‌ كه‌ سقط‌ شده‌ باشند زنده‌ مي شوند تحويل‌ پدر و مادر داده‌ مي شوند. آن‌ زندگي‌ طوري است‌ كه‌ هركس‌ در هر جا باشد همه‌ جا را مي‌ بيند و از همه‌ جا مي شنود. هر انساني‌ تمامي‌ انسان ها را مي‌بيند و مي شناسد. اعمال‌ بد و خوب‌ انسان‌ در نظر تمام‌ بشريت‌ واضح‌ و آشكار است‌. كسي‌ نمي تواند خود را از نظر ديگران‌ پنهان‌ بدارد مگر اين كه‌ خدا بخواهد. انسان هائي‌ كه‌ اهل‌ ايمان‌ و اهل‌ بهشت‌ هستند آنها خودشان‌ حاضر نيستند به‌ عيب‌ و گناه‌ انسان هاي‌ مؤمن‌ نگاه‌ كنند و گناه‌ كسي‌ را به رخ‌ او بكشند، همانطور كه‌ خداوند ستارالعيوب‌ است،‌ مؤمنين‌ و مؤمنات‌ هم‌ كه‌ اهل‌ بهشت هستند ستارالعيوبند. وليكن‌ انسان هاي‌ كافر و گناهكار كه‌ تمام‌ عمر خود را به كفر و گناه‌ گذرانده‌ باشند و به‌ سرنوشت‌خود بي ‌اعتنا بوده‌ اند بد و خوب‌ نفهميده ‌اند و در حال‌ كفر و گناه‌ بدون‌ توبه‌ از دنيا رفته ‌اند، در زندگي‌ آخرت‌ كفر و گناه‌ آنها بر همه‌ كس‌ واضح‌ و آشكار است‌. نمي توانند عيب‌ و گناه‌ خود را از نظر كسي‌ پنهان‌ كنند. هم‌ در نظر هم‌كيشان‌ خود وانمود و آشكارند و هم‌ در نظر اهل‌ ايمان‌ و تقوا. مانند زن‌ و مردي‌ كه‌ لخت‌ و عور باشند و لباسي‌ نداشته‌ باشند كه‌ خود را بپوشند. پس‌ رسوائي‌ عالم‌ آخرت‌ براساس‌ كثرت‌ جمعيت‌ و مخصوصا در مقابل‌ انبياء و اولياء خيلي‌ بيشتر و زيادتر است‌. در زندگي‌ دنيا ده‌ نفر يا هزار نفر مي توانند عيب‌ و گناه‌ آدم‌ را ببينند وليكن‌ در زندگي‌ آخرت‌ برابر ميليون ها انسان‌ فضاحت‌ و رسوائي‌ پيدا مي كنند و چون‌ رسوائي‌ قيامت‌ خيلي‌ سخت‌ و طاقت‌ فرسا است امام‌ عليه‌السلام‌ در اين‌ جملات‌ از خدا خواهش‌ مي كندكه‌ همانطور كه‌ در دنيا عيب‌ مرا از نظر مردم‌ مستور داشتي‌ و به‌ بندگان‌ صالح‌ خود نشان‌ ندادي‌ روز قيامت‌ هم‌ در برابر آن‌ همه‌ چشم‌ بينا و دانا مرا رسوا نكني‌. كفرو گناه‌ مرا مخصوصا از نظر انبياء و اولياء مستور و پنهان‌ بدار. (شرح دعای شعبانیه)