تفاوت دعای شعبانیه با سایر ادعیه در چیست؟

فرق‌ دعاي‌ شعبانيه‌ با ساير دعاها اين‌ است‌ كه‌ دعاي‌ شعبانيه‌ از يك‌ وضعيت‌ و حالتي‌ سخن‌ مي گويد كه‌ انسان‌ متضرع‌ به سوي‌ خدا مشاهده‌ مي كند كه‌ مشرف‌ به‌ تمامي‌ بلاها و عذاب ها هست‌، تنها عاملي‌ كه‌ او را نجات‌ مي دهد لطف‌ و محبت‌ خداست‌. انساني‌ كه‌ خدا را آنچنان كه‌ شايسته‌ اوست‌ مي‌ شناسد و ضعف‌ و ناتواني‌ خود را در برابر خدا و آينده‌ ها مي بیند و مي داند، از خودرأيي‌ يا برگشت‌ به‌ كفر و گناه‌ وحشت‌ پيدا مي كند. خود را به دامن‌ خدا مي‌ اندازد. خيلي‌ خوش‌ عقيده‌ و خوش‌ گمان‌ به‌ خداوند متعال‌ است‌. خدا را چندين‌ هزار مرتبه‌ از پدر و مادر مهربان‌تر مي ‌بيند. با خدا حال‌ و زباني‌ دارد كه‌ توأم‌ با محبت‌ و معرفت‌ است‌ و در عين‌ حال‌ مي‌ داند كه‌ اعمال‌ كفر و گناهي‌ كه‌ از او سر زده‌ متناسب‌ با عظمت‌ خدا نبوده‌ است‌، زبانش‌ در ارتباط‌ به خدا به‌ كيفيتي‌ باز مي شود كه‌ خدا را بي‌ نهايت‌ نسبت‌ به خود مهربان‌ مي‌بيند و خود را فاقد استحقاق‌. عقيده‌ ندارد كه‌ چيزي‌ از خدا طلبكار است‌ گرچه‌ خدا را عبادت‌ كرده‌ باشد وليكن‌ عقيده‌ دارد كه‌ خدا خيلي‌ مهربان‌ است‌. به‌ محض‌ اين كه‌ انسان‌ به سوي ‌خدا برمي گردد و گرايش‌ قلبي‌ به خدا پيدا مي كند، عرضه‌ مي دارد: پروردگارا وقتي‌ بخواهم‌ با زبان‌ خود بگويم‌ چه‌ كاره‌ هستم‌ و حوائج‌ خود را بر زبان‌ خود جاري‌ كنم‌ و اميدوار به‌ عاقبت‌ كار خود باشم‌ مي‌ بينم‌ جز مهر و محبت‌ از جانب‌ خداي‌ خودم‌ انتظاري‌ ندارم‌. از خود كاملا مأيوسم‌ و به خداي‌ خود اميدوار. مي دانم‌ آن چه‌ را تو براي‌ من‌ مقدر مي كني‌ همه‌ اين‌ مقدرات‌ به‌ نفع‌ من‌ تمام‌ مي شود. مقدرات‌ من‌ كم‌ باشد يا  زياد باشد نافع‌ باشد يا مضرّ باشد، همه‌ اين ها بدست‌ توست‌. پروردگارا اگر تو مرا از لطف‌ خود محروم‌ كني‌ چه‌ كسي‌ مي تواند مرا به‌ رزق‌ و روزي‌ و زندگي‌ اميدوار كند و اگر تو مرا رها كني‌ و به‌ من‌ بي‌ اعتنا باشي‌ چه‌ كسي‌ مي تواند مرا ياري‌ كند. پروردگارا از غضب‌ تو و عذاب‌ تو به خودت‌ پناهنده‌ مي شوم‌ اگر من‌ اهليت‌ ندارم‌ كه‌ لطف‌ و رحمت‌ تو مرا فرا گيرد، تو اهليت‌ داري‌ كه‌ به‌ من‌ محبت‌ كني‌. در تمام‌ این جملات‌ مولا اميرالمومنين‌ عليه‌ السلام‌ و يا هر امام‌ ديگر كه‌ اين‌ دعا را خوانده‌ و با خواندن‌ اين‌ جملات‌ با خداي‌ خود رابطه‌ داشته ‌است‌، گوينده‌ اين‌ جملات،‌ خود را در حدّ صفر و يا روبروي‌ بي‌ نهايت‌ عذاب‌ و مشقت‌ مي‌ بيند و خداوند متعال‌ را در وضعي‌ و در مقامي‌ كه‌ بي‌ نهايت‌ به‌ بنده‌ خود مهربان‌ است‌. فقط‌ انتظار دارد كه‌ بنده‌ او به سوي‌ خدا برگردد و خواهش‌ و تقاضاهاي‌ خود را مطرح‌ كند. (شرح دعای شعبانیه)