چرا خداوند ارقام رنج و زحمت را بر ارقام نعمت و آسايش، مقدم داشته است؟

خداوند نعمت هاي بهشت را يادآوري مي کند که: پرهيزکاران در بهشت ها و نعمت ها هستند از آنچه خداوند به آنها بخشيده است خوشحال و با نشاطند. بزرگترين رقم خوشحالي آنها اين است که از عذاب جهنم مي گذرند. همه جا سختي ها و رنج و زحمت ها و ناداني ها و ناداري ها و نواقص ديگر، پيش از آسايش و آرامش قرار گرفته است. خداوند ارقام رنج و زحمت را بر ارقام نعمت و آسايش، مقدم داشته است تا انسانها بعد از ابتلا به رنج و زحمت و مشقت و محروميت اولاً تکامل روحي پيدا کنند، و ثانياً براي نجات از بلاها و محروميت ها تلاش و کوشش داشته باشند و براي نجات خود فعاليت کنند و در انتها از شرّ بلاها و مصيبت ها به خدا پناهنده شوند و نجات خود را از خداوندمتعال بخواهند و بعد از ابتلاء به مصيبت ها و بلاها در رفاه و آسايش قرار گيرند. رسيدن به ارقام نعمت ها و يا ورود به زندگي بهشتي بعد از عبور جهنم و سختي هاي ديگر لذت بخش است و سطح زندگي و بهره برداري انسانها را چندين برابر بالا مي برد. رسيدن به زيبائي و جواني، بعد از ابتلاء به پيري و زشتي و ناتواني، خيلي لذت بخش تر است از به دست آوردن جواني پيش از ابتلاء به پيري. به همين مناسبت خداوند متعال ارقام رنج و زحمت و محروميت را بر ارقام آسايش و نعمت، مقدم داشته است و در مقدمه ورود به زندگي بهشتي، يک دوره زندگي جهنمي داير کرده است. قسمتي از آن عذاب ها در دنيا انسانها را فرا مي گيرد و قسمتي ديگر در حال جان دادن و يا در عالم برزخ و قبر و قيامت و جاهاي ديگر. لذا ورود به زندگي بهشتي خيلي براي آنها لذت بخش و گواراتر است از اين که از عذاب ها نجات پيدا کرده اند و براي کسب نعمت ها و لذت ها تلاش و کوشش داشته اند و از همه بيشتر مشمول لطف خدا شده اند و زير سايه لطف خدا و اولياء خدا قرار گرفته اند. (تفسیر سوره طور)