چرا دانستن و خواستن از شرایط اولیه وصول به نعمات است؟

خداوند متعال در دنیا و آخرت بی نهایت ثروت و قدرت و علم و حکمت برای انسان آفریده است و فقط انسان است که ازآن چه خدا دارد و می آفریند، استفاده می کند. همین انسان لیاقت دارد که برآنچه خدا آفریده و مقدر نموده، مالکیت پیدا کند. به همین منظور خداوند این طور مقدر فرموده که انسانها بدانند چه نعمت هایی خدا برای آن ها آفریده و بعد از دانستن، یکایک ارقامی را که خدا به آن ها معرفی کرده است، بخواهند و شرایط قبول و اجابت دعا را هم برای خود فراهم سازند. بعد از آن که انسانها مبلغی را و یا مطلبی را از خدا خواهش کردند و شرایط اجابت دعا را هم فراهم نمودند، اجابت دعاها صد در صد حتمی و یقینی خواهد بود. خداوند خواهش انسانها را اجابت می کند و آنچه خواسته اند در اختیار آنها می گذارد. این که می گوئیم دانستن و خواستن از شرایط اولیه وصول به نعمت های خداوند متعال است به این دلیل است که انسان تا چیزی را نداند، نمی خواهد. اگر هم بدون خواهش و تقاضا آن چه لازم دارد در اختیار او قرار دهند، قدرش را نمی داند و نعمت خدا را ضایع می کند. خداوند چقدر زیاد ارقام بزرگی از نعمت های خود را در وجود ما آفریده که ما بسیاری از آن ها را نمی دانیم و چون نمی دانیم قدرش را هم نمی شناسیم. اگر بدانیم چشم انسان چه نعمتی هست و شرایط حفاظت چشم چه چیزهایی است ، بیشتر از این تلاش و کوشش می کنیم تا این نعمت های بزرگ را برای خود حفظ کنیم. به همین منظور خداوند ارقام نعمتی را که در دنیا به ما داده از ما پس می گیرد تا بعد از سلب نعمت، به ارزش آن آگاهی پیدا کنیم و دو مرتبه آنچه از ما سلب شده از خداوند متعال مطالبه کنیم زیرا  بعد از خواهش و مطالبه و بعد از محرومیت از آن نعمت، آن چه از ما گرفته به ما برگرداند، قدرش را می دانیم که به ماهیت و حقیقت آن نعمت آگاه شده ایم و به همین دلیل که قدر نعمت های خدا بر ما مجهول است، آن ها را ضایع می گذاریم. خداوند شرط دعاها و اجابت آن ها را دانستن و خواستن قرار داده تا بدانیم از خدا چه چیزی می خواهیم و آنچه خواسته ایم برای ما حیات بخش است و بعد از این خواستن و قدردانی نمودن خداوند وعده می دهد که دعای ما را مستجاب کند و آنچه می خواهیم به ما ببخشد. (شرح دعای سحر)