چرا خداوند انسان را در رنج و مشقت آفریده است؟

خداوند ميفرمايد: ما انسانها را در رنج و مشقت آفريديم، يعني آنها را در محيطي رنجآور خلق كرديم. مطلبي كه در اين آيه شريفه مورد توجه است، موضوع حوادث، بلاها و مصيبتهایي است كه خداوند متعال در زندگي براي انسانها بهوجود آورده است. در آيات ديگر هم خداوند متعال لزوم بلا و مصيبت را براي انسان‏ها گزارش مي دهد و ميفرمايد: براي هر انساني راهي پررنج و مشقت بهوجود ميآوريم و او را از آن راه بهسوي ترقي و تكامل عبور مي دهيم. آنچه مسلم است، هدف خدا از خلقت جهان و انسان، پيدايش علم و دانش است كه اگر دانایي نباشد، عالم بهدليل خلقت ارزشي ندارد، مگر بهدليل پيدايش علم و معرفت در وجود انسانها. مخلوقات عالم نمايشي از قدرت و هنر خداوند متعال است كه او خواسته بهدليل سازندگي و آفرينندگي شناخته شود و انسانها نقشهاي علم و حكمت را از او ياد بگيرند و در مسير تكامل و ترقي بالا بروند. يگانه راه پيدايش علم و معرفت در وجود انسانها، ابتلا به حوادث و مصيبتها است. احتياجات، راه پيدايش علم، و ابتلائات، راه پيدايش ايمان و پيدايش تعادل در انتخاب آب و غذا و ساير احتياجات است. انسان تشنه، به آب احتياج دارد اما ممكن است در آشاميدن آب افراط كند و به عارضه اي مبتلا شود. اين عارضه باعث ميشود كه از يك طرف، تعادل در آشاميدن آب و غذا را ياد بگيرد و از طرف ديگر، براي رفع آن عارضه، بهسوي پناهگاهي يا معالجهكننده اي برود. اين انتخاب، يعني حركت بهسوي پناهگاه و دكتر معالج، عاقبت او را به خدا مربوط مي‏کند. در اين ارتباط، نيروي عقل و ايمان او استحكام پيدا ميكند. (تفسیر سوره بلد)