پیروان هوای نفس بدانند که هیزم جهنم هستند.

آیۀ 28 و 29- لا تبقی و لا تذر، عذابی است که نه به آنها زندگی می دهد و نه واگذار می کند. پوست تن و صورت آنها را بریان می کند. گفته اند کلمۀ بشر به معنی بَشَره یعنی پوست بدن انسان است. و لوّاحه صیغۀ مبالغه از مصدر تلویح به معنی تغییر است. به این معنی که پوست بدن اهل جهنم را می سوزاند و تغییر می دهد.  ولیکن بشر در این آیه به معنی واقعی کلمه، یعنی انسان است و لوّاحه به معنی تغییر دهنده. به این معنا که آتش، هویت بشری و انسانیِ انسان را تغییر داده، به حیوانی تبدیل می شود که حتی در آن عذاب، عظمت پروردگار خود را درک نمی کند تا حال تضرع و زاری پیدا کند و نجات خود را از خدا بطلبد، کما این که خداوند تعالی می فرماید:  آنها مانند حیوانات هستند بلکه گمراه ترند. اگر آنها فطرت انسانی خود را حتی به حال کفر از دست نداده بودند عظمت پروردگار خود را درک کرده به درگاه او تضرع می کردند، کما این که می فرماید: چرا وقتی در محاصرۀ عذاب ها واقع شدند به سوی خدا ننالیدند و به خدا پناه نبردند. اهل جهنم عقلی برایشان باقی نمانده است تا عظمت پروردگار خود را درک کنند و بتوانند توبه کنند. مثل حیوانی هستند که کشته می شود و به صاحب خود پناهنده نمی شود. این طور نیست که توبه کنند ولی توبۀ آنها پذیرفته نشود. توبه از لوازم معرفت است و آنها ذره ای معرفت در زندگی خود به دست نیاورده اند. مثل گرگ درنده ای هم نوعان خود را چون گوسفند دیده و دریده اند. انسان، ابتدائا بشر است. از ابتدای تولد می تواند تعقل کند. بعد انسان می شود، که به هم نوعان خود انس و علاقه پیدا می کند. بعد مومن و مَلَک می شود، که برادران هم نوع خود را دوست دارد و به آنها خدمت می کند. اما اگر در بشریت و انسانیت خود صفات خوبی کسب نکند به صورت و سیرت حیوانات و درندگان بر می گردد و دیگر نمی تواند حال انسانی به دست آورد. نمی تواند توبه کند، نه این که توبۀ او پذیرفته نشود. خداوند تعالی این تحول یا تنزل را با کلمۀ تلویح  نشان می دهد و می فرماید آتش جهنم بشر را از بشریت خود جدا می کند و به حال بهیمیت و حیوانیت در می آورد. پس تلویح در این جا به معنی تغییر رنگ پوست در اثر سوختن نیست بلکه تغییر صفات انسانی انسان به صفات حیوانی است. مثل لوح سفیدی که با نوشتن مطالب بر آن تغییر می کند و کاغذ به کتاب تبدیل می شود. اصحاب آتش همان کافران بدکار هستند که راه و روش آنها ظلم و عناد بوده و بالاخره به یک موجود جهنمی تبدیل شده اند. آنها خود یک وجود دوزخی هستند نه این که آتشی از بیرون وجودشان آنها را بسوزاند. مثل هیزم که تبدیل به آتش می شود؛ و خداوند تعالی می فرماید: پیروان هوای نفس بدانند که هیزم جهنم هستند.  وقتی کسی به خط ظلم وارد شود با هر قدم از فطرت انسانی و خلقت اصلی خود دورتر می شود تا جائی که تبدیل به یک حیوان درنده می شود. پس خط ظلم، خط جهنم است و پیمودن این راه انسان را تلویح می کند؛ یعنی حالت بشری و انسانی را به حال حیوانی تغییر می دهد، که خداوند تعالی در سورۀ اعراف آنها را از چارپایان بدتر و گمراه تر می شمرد .(تفسیر سوره مدثر)