پناهندگی به خدا بدون قانون و قاعده ممکن نخواهد بود!

ارتباط‌ انسان‌ در زندگي‌ با خداوند تبارك‌ تعالي‌ يك‌ نوع‌ ارتباط‌ طبيعي‌ و تربيتي‌ است. انسان‌ در ذات‌ خود و در فطرت‌ خود فقير و محتاج‌ است‌ از همان‌ ابتداي‌ خلقت‌ در رحم‌ مادر تا روز تولد و تا آخر عمر قدم‌ به قدم‌ نيازمند و محتاج‌ به‌ كسي‌ است كه‌ او را در دو جهت‌ علمي‌ و عملي‌ راه‌ ببرد و پرورش‌ دهد تا روزي‌ كه‌ به‌ مقصد اصليش‌ كه‌ همان‌ زندگي‌ بهشت‌ است‌ برساند. براساس‌ همين‌ فقر و احتياج‌ ذاتي‌ دنبال‌ يك‌ مبدء نيرومند و قدرتمندي‌ مي باشد كه‌ به‌ او تكيه‌ كند و  از وجود او بهره‌ ببرد تا روزي كه‌ به‌ مقصد برسد و اين‌ ملجأ و مبدء پناه گاه‌ انسان‌ فقط‌ ذات‌ مقدس‌ خداوند متعال‌ است‌. مخلوقات‌ ديگر از نوع‌ انسان ها و يا غير انسان ها همه‌ محتاج‌ به‌ خداوند متعالند كسي‌ به جز خدا پيدا نمي شود كه‌ ذاتا" غني‌ و بي‌ نياز باشد و بتواند خلق‌ عالم‌ را اداره‌ كند. پس‌ انسان‌ بلافاصله‌ بعد از آن كه‌ فقر و نياز خود را كشف‌ مي كند عظمت‌ و قدرت‌ خدا را هم‌ درك‌ مي كند و متكي‌ به خدا مي شود اين‌ آگاهي‌ و آشنائي‌ يك‌ مسئله‌ فطري‌ و طبيعي‌ است. اين‌ پناهندگي‌ بدون‌ برنامه‌ و بدون‌ قانون‌ و قاعده‌ ممكن‌ نيست‌. زيرا طبيعي‌ است‌ كه‌ هركسي‌ كه‌ بخواهد از چيزي‌ استفاده‌ كند استفاده‌ از اشياء يا اشخاصي‌ بدون‌ برنامه‌ و بدون‌ قانون‌ و قاعده‌ ممكن‌ نيست‌ همين‌ طور استفاده‌ از خداوند تبارك‌ و تعالي‌. به همين‌ مناسبت‌ خداوند در قران‌ و ائمه‌ اطهار(ع‌) در بيانات‌ خود برنامه‌ ديني‌ و دعائي‌ را تنظيم‌ كرده‌اند. احكام‌ و مقرراتي‌ دستور داده‌ اند تا ضمن‌ آن‌ احكام‌ و مقررات‌ انسان ها كيفيت‌ حركت‌ به سوي‌ خدا و تقرب‌ يافتن‌ به ذات‌ مقدس‌ خدا را بدانند. نماز و روزه‌ و حج‌ و جهاد و امثال‌ آن‌ كه‌ آنها را عبادات‌ مي نامند. همه‌ اين ها شرايط‌ و مقررات‌ استفاده‌ و بهره‌ برداري‌ از وجود خداوند متعال‌ است‌. ضمن‌ اين‌ عبادات‌ رضايت‌ خدا جلب‌ مي شود و با جلب‌ رضايت‌ خدا محبت‌ خدا در دل‌ انسان‌ جا مي گيرد و بر اساس‌ همين‌ رضايت‌ و محبت،‌ زبان‌ انسان‌ در ارتباط‌ با خدا گويا مي شود و به خود اجازه‌ مي دهد كه‌ حوائج‌ خود را در پيشگاه‌ مقدس‌ الهي‌ مطرح‌ كند و از خدا كمك‌ بگيرد. ارتباط‌ با خدا و جلب‌ رضايت‌ خدا درست‌ مانند ارتباط‌ با انسان ها و جلب‌ رضايت‌ آنها است. اگر شما بخواهيد از كمك‌ انساني‌ استفاده‌ كنيد و از او براي‌ رسيدن‌ به‌ حوائج‌ خود كمك‌ بگيريد اين‌ كمك‌ خواهي‌ بدون‌ قانون‌ و قاعده‌ ممكن‌ نيست‌. اول‌ بايستي‌ او را ستايش‌ كنيد و زبان‌ شما به‌ حمد و ستايش‌ او و خوش گويي‌ نسبت‌ به‌ او اشتغال‌ پيدا كند تا با اين‌ خوش گويي‌ و ستايش‌ او را به خود متوجه‌ كنيد و خود را از دوستان‌ و آشنايان‌ او به حساب‌ آوريد. دوم‌ بايستي‌ اعمالي‌ انجام‌ دهيد تا در ضمن‌ آن‌ اعمال‌ رضايت‌ و محبت‌ او را به خود جلب‌ كنيد مانند سلام‌ دادن‌ به‌ او و يا نوعي‌ خدمت‌ به‌ او يا تقديم‌ تحفه‌ و تعارفي‌ و امثال‌ اين ها اعمالي‌ كه‌ رضايت‌ و محبت‌ او جلب‌ مي شود و از شما خوشش‌ مي‌آيد. ضمن‌ اين‌ جلب‌ رضايت‌ مي توانيد حوائج‌ خود را عرضه‌ كنيد و از او كمك‌ بخواهيد و آن‌ شخص‌ كريم‌ خداوند متعال‌ است‌ كه‌ ابتدا بايستي‌ زبان‌ شما به حمد و ستايش‌ او گويا باشد و ضمن‌ حمد و ستايش‌ اعمالي‌ را تمرين‌ و تكرار كنيد كه‌ آن‌ اعمال‌ بيشتر مايه‌ تقرب‌ شما به‌ او و مايه‌ رضايت‌ و محبت‌ او نسبت‌ به شما است مانند سجده‌ كردن‌ و نماز خواندن‌ و احترام‌ گذاشتن‌ به مقام‌ الوهيت‌ و ربوبيت‌ خدا و ساير عبادت ها. تمامي‌ اين‌ عبادت ها شرط‌ اجابت‌ دعا  و شرط‌ جلب‌ رضايت‌ خدا مي گردد و درصورتي كه‌ رضايت‌خدا را جلب‌ نموديد نوبت‌ مرحله‌ دوم‌ مي رسد وآن‌ عرض‌ حاجت‌ به ذات‌ مقدس‌ خدا و مطرح‌ نمودن‌ ارقام‌ احتياجات‌ در پيشگاه‌ مقدس‌خدا و استفاده ‌ از لطف‌ و كرم‌ خدا است. تمامي‌ مقررات‌ و شرايطي‌ كه‌ در اين‌ دو مرحله‌ براي‌ ارتباط‌ پيدا كردن‌ به‌ ذات‌ مقدس‌ خداوند متعال‌  لازم‌ است‌ ائمه‌ اطهارعليهم‌ السلام‌ براي‌ ما روشن‌ ساخته‌اند. ابتدا احكام‌ ديني‌ مانند نماز و روزه‌ و حج‌ جهاد تا ضمن‌ تمرين‌ اين‌ احكام‌ و اعمال‌ رضايت‌ و محبت‌ خدا به سوي‌ ما جلب‌ و جذب‌ گردد. دوم‌ طرح‌ برنامه ‌اي‌ دعائي :‌ انسانها نمي دانند در انبار خدا چه‌ انواع‌ و ارقامي‌ از نعمت ها ذخيره‌ شده‌ است‌ و هم‌ چنين‌ نمي دانند به‌ چه‌ ارقامي‌ از نعمت هاي‌ خداوند متعال‌ محتاج‌ و نيازمند هستند. ارقام‌ احتياجات‌ و انواع‌ نعمت هائي‌ كه‌ خداوند براي‌ رفع‌ احتياجات‌ آفريده‌ است‌ هر دو در نظر انسان‌ مجهول‌ است‌. دعاها از يك طرف‌ احتياجات‌ انسان‌ را به‌ نعمت هاي‌ خدا بازگو مي كند و از طرف‌ ديگر راه‌ رسيدن‌ به‌ ارقام‌ و انواع‌ نعمت‌ را براي‌ انسان‌ روشن‌ مي سازد. در واقع‌ هر جمله‌ اي‌ از جملات‌ دعا كليدي‌ براي‌ باز كردن‌ درهاي‌ بهشت‌ و رسيدن‌ به‌ نعمت هاي‌ بي‌ انتهاي‌ خدا است. اگر اين‌دو علم‌ از انسان‌ گرفته‌ شود انسان‌ در جهل‌ مطلق‌ قرار مي گيرد مانند كسي‌است‌ كه‌ روي‌ گنجي‌ نشسته‌ باشد و از گرسنگي‌ بميرد زيرا از آن‌ گنج‌ خبر ندارد و يا كيفيت‌ استخراج‌ آن‌ را نمي‌ داند. (شرح دعای شعبانیه)