چرا اكثريت‌ دعاها و شايد همه‌ دعاها در بعضي‌ موارد نسبت‌ به‌ اشخاص‌ اجابت‌ نمي شود؟

بسياري‌ از مردم‌ عدم‌ قبولي‌ دعاها را به‌ اين‌ دليل‌ مي دانند كه‌ غالباً دعا كنندگان‌ معصيت‌ كار و آلوده‌ به‌ لقمه‌ حرام‌ هستند به‌ همين‌ دليل‌ دعاي‌ آنها قبول‌ نمي شود. ما به  كساني كه‌ شرط‌ اجابت‌ دعا را پاكي‌ انسانها از گناه‌ و معصيت‌ مي دانند ميگوئيم‌ مگر ممكن‌ است‌ انسانهاي‌ غير معصوم‌ از گناه‌ و معصيت‌ پاك‌ و مبري‌ باشند؟! انسانها در برابر دين‌ خدا مانند كودكان‌ در برابر امر و نهي‌ پدر و مادرند. آيا كودكان‌ مي توانند آنچنان‌ مودب‌ و منظم‌ باشند كه‌ پدر و مادر نتوانند به‌ آنها ايراد بگيرند؟ ممكن‌ نيست‌. انسانها در زندگي‌ از خط‌ گناه‌ و معصيت‌ و از خط‌ جهل‌ و ناداني‌ مي گذرند و در انتهاي‌ خط‌ به‌ ايمان‌ و تقوي‌ مي رسند و توفيق‌ توبه‌ پيدا مي كنند. درست‌ مانند آدم‌ و حوا هستند كه‌ بعد از اخراج‌ از بهشت‌ و دويست‌ سال‌ گريه‌ و سرگرداني‌ توفيق‌ توبه‌ پيدا كرد و در آينده‌ از گناه‌ و معصيت‌ پرهيز نمود. خداوند متعال‌ از اين‌ بندگان‌ جاهل‌ و ناقص‌ الايمان‌ چنين‌ انتظاري‌ ندارد كه‌ مانند پيغمبران‌ از گناه‌ و معصيت‌ پاك‌ باشند و علاوه‌ اين‌ همه‌ در ميان‌ شيعيان‌ و علماي‌ شيعه‌ انسانهاي‌ پاك‌ و بي‌ گناه‌ و زاهد و متقي‌ هستند كه‌ هرگز در زندگي‌ آلوده‌ به‌ گناه‌ نشده‌اند، دعاي‌ آنها هم‌ مستجاب‌ نمي شود. اين‌ همه‌ در زحمت‌ فقر و مرض ها و كسالت ها و تسلط‌ دشمنان‌ قرار مي گيرند و دعا مي كنند وليكن‌ اجابت‌ نمي شود. پس‌ دليل‌ اينكه‌ خدا وعده‌ اجابت‌ دعا داده‌ و اين‌ همه‌ دعاها را اجابت‌ نمي كند چيست‌؟ جواب‌ اين‌ است‌ كه‌ سِرّ عدم‌ قبولي‌ دعا و عدم‌ اجابت‌ آنها همين‌ است‌ كه‌ مردم‌ نتوانسته ‌اند موجبات‌ ظهور امام‌ زمان‌ را فراهم‌ كنند. اگر دعاي‌ كوچكي‌ از دعاهاي‌ ما اجابت‌ شود و يا خداوند بخواهد ثواب‌ عمل‌ كوچكي‌ از اعمال‌ خير ما را در اين‌ زندگي‌ به‌ ما برساند، لازم‌ است‌ ثروت‌ و قدرتي‌ به‌ ما بدهد كه‌ چندين‌ هزار برابر ثروت‌ و قدرت هاي‌ متعارف‌ باشد. وليكن‌ خداوند همه‌ اين ها را براي‌ روزي‌ ذخيره‌ مي كند كه‌ آن‌ بزرگوار ظاهر شود و مردم‌ در سايه‌ حكومت‌ آن‌ حضرت‌ قرار گيرند. وقتي كه‌ در سايه‌ حكومت ‌ائمه‌اطهار واقع‌ شدند خداوند تمامي‌ دعاها را اجابت‌ مي كند و ثواب‌ اعمال‌ خير بندگان‌ خود را به‌ آنها مي رساند. برهان‌ اينكه‌ در زندگي‌ پيش‌ از ظهور دعا اجابت‌ نمي شود وليكن‌ بعد از ظهور آنچه‌ بخواهيم‌ اجابت‌ مي شود، همين‌ است‌ كه‌ انسانها تا در سايه‌ حكومت‌ حقه‌ الهي‌ قرار نگيرند، نظام‌ فكري‌ و عملي‌ پيدا نمي‌ كنند. هيچ‌ حكومتي‌ پيش‌ از ظهور، لياقت‌ ندارد آنچنان‌ در جامعه‌ نظام‌ بوجود آورد كه‌ گناه‌ و معصيتي‌ نباشد. خواهي‌ نخواهي‌ پيش‌ از ظهور آن‌ حضرت‌ انسانها در اثر فقر و ناداري‌ يا جهل‌ و ناداني‌ و يا عدم‌ نظام‌ و امنيت‌ مبتلا به‌ گناه‌ و معصيت‌ مي شوند و كسي‌ نمي تواند يك‌ نظام‌ كامل‌ و امنيت‌ كامل‌ در جامعه‌ بوجود آورد و قدرت هاي‌ ظلم‌ و ستم‌ را منزوي‌ گرداند. با اين‌ حساب‌ ثروت‌ و نعمت‌ كامل‌ در نظام‌ كامل‌ و امنيت‌ كامل‌ مفهوم‌ و معنا پيدا مي كند. بزرگترين‌ نعمت‌ها سايه‌ ولايت‌ و حكومت‌ امام‌ زمان‌ عليه‌ السلام‌ است‌. در شعاع‌ چنان‌ حكومتي‌ مانعي‌ ندارد كه‌ هر انساني‌ بي‌نهايت‌ ثروت‌ و قدرت‌ داشته‌ باشد و از همه‌ امكانات‌ زندگي‌ برخوردار شود. ثروت‌ و قدرت‌ مومنين‌ پيش‌ از ظهور مثل‌ ثروت‌ يك‌ مسافر در بيابان‌ است‌ كه‌ در محاصره‌ دزدان‌ و غارتگران‌ بوده‌، جواهرات‌ و ثروت‌ زيادي‌ در اختيار خود دارد. البته‌ آن‌ ثروت‌ در بيابان‌ سر راه‌ دزدان‌ و غارتگران‌ مايه‌ هلاكت‌ او مي شود و هرگز نمي تواند از ثروت‌ خود استفاده‌ كند. ثروت‌ و نعمت‌ نظام‌ و امنيت‌ كامل‌ لازم‌ دارد و اين‌ نظام‌ و امنيت‌ در سايه‌ حكومت‌ امام‌ زمان‌ داير مي شود. آنجا جائي‌ است‌ كه‌ بر خدا واجب‌ مي شود به‌ وعده ‌هاي‌ خود وفا كند و دعاي‌ بندگان‌ خود را مستجاب‌ کند. (تفسیر دعای ندبه)